Daha küçüðüm herkes imkansýz diye düþünüyor. Bir sabah aniden hastalanýyor evin küçük kýzý. Herkes önemsiz bir þey sanýyor. Ýki gün sonra geçer diye düþünüyorlar. Ama öðleye doðru daha kötü oluyorum, ve hastane yolu gözüküyor bana o aný az buçuk hatýrlýyorum. Daha sekiz yasýndayým ve hiç sevmediðim bir yere gidiyorum. Gittik muayene ettiler ama kimse anlamadý ve bir sürü tahlil dayanamýyorum artýk aðlamaya baþlýyorum. Tahlilleri babam alacak onun için biz eve gidiyoruz. Bende bir halsizlik ayaða kalkmaya halim yok. Babam eve geliyor ama yüzü asýk hiç kimseye söylemiyor bana konan teþhisi. Doktora rica edip tekrar tahlil istemiþ ama bize tahlil kaybolmuþ diyor. Annemi evde býrakýp tek beni götürüyor. Yine tahlil yine kan babam bu son kýzým diyor ama bilmiyor ki artýk ömrümün sonuna kadar bu iþi kendimizin yapacaðýný. Koridorda bekliyoruz ve doktor geliyor. Evet yanýlmamýþýz yine ayný sonuç diyor. Babam ayakta durmaya çalýþýyor. Küçükte olsa anladým yüzündeki burukluðu. Gittik eve bütün akrabalar orda herkes duymuþ herkes çaresiz durumda ben yine halsizim hemen uyuyorum. Ne konuþtuklarýný bilmiyorum. Tek bildiðim uyanýnca gördüðüm valizler þaþkýným ne oluyor diyorum. Babam yarýn Ankara’ya gidiyoruz diyor. Bende ilk defa gideceðim þehre gezmeye gidiyorum sanýyorum.

Sabah yola çýkýyoruz herkes bizim evde. Tek gülen benim. Çünkü ben gezmeye gidiyorum. Abimler aðlayýnca siz burada kalýyorsunuz diye aðlýyorsunuz diyorum. Bunu duyunca sarýlýyorlar bana. Sen bizim yerimize de gez abicim diyorlar. Ayrýlma vakti geldi. Herkes sarýlýp aðlýyor bize ve ben þaþkýným ben gezmeye gidiyorum. Herkes aðlýyor. Çýkýyoruz yola anne ve babam dört saat boyunca sessiz bende gezeceðim yerleri hayal ediyorum. Sonunda girdik Ankara’ya bir sürü araba bir sürü insan þaþkýným. Bende yine bir halsizlik ve ilk gördüðüm yer çocuk hastanesi. Babam anlatýyor bulunduðumuz ilçede þeker teþhisi diyor doktorlar hemen telaþlandý. Neredeyse hastanedeki bütün doktorlar muayene etti beni. Hemen üç dört tane serum ondan sonrasýný hatýrlamýyorum. Üç gün komada kalmýþým. Doktorlar ümidi kesmiþ benden. Bizimkilere her þeye hazýr olun demiþ. Bunu duyunca abimlerde Ankara’da üçüncü günün sonunda uyandýðýmda kimse yok yanýmda. Boþ bir oda ve benim her tarafýmda beni hayata baðlayan bir sürü kablo. Bir saat önce o kablolar çekilseydi kýsacasý þimdi yaþamýyordum. O halimi görünce anne diye baðýrýyorum. Biraz geç duyuyorlar. Ama odaya bir hemþire giriyor ve ilk anda büyük bir çýðlýk atýyor.dýþarýdakileri çaðýrýyor. Annem,babam ve birsürü doktor kýsacasý herkes þaþkýn. Annem hemen kaldýrýp pencereden baktýrýyor. Baþýmýn belalarý burada da buldunuz beni diyorum. Baþýmýn belasý canýmýn parçalarý iki tane abim onlarda geldi yanýma. Doktorlar söylüyor bana artýk þekeri az yiyeceksin, beklide hiç. Ama þunu bil ki ömrünün sonuna kadar saðlýklý yaþayacaksýn. O zaman anlýyorum ki meðer bu þekeri ne kadar çok seviyormuþum…

Annem ve babam hastalýðýn üzerine eðitim alýp sýnava giriyor. Ýlk sýnavý geçemediler ve en acýsý buydu sanýrým. Kendi çocuklarýný yani beni teslim etmediler onlara. Tekrar sýnava girip ikinci sýnavda geçiyorlar ve beni evime, abimlere , okuluma kavuþuyorum.

Sonunda birkaç sene öncesine kadar annemden ayrý bir yere adým atamazken þimdi her yere onsuz gidebiliyorum. Kendi hastalýðýmla kendim mücadele edebiliyorum. Bu yaþýma kadar neden ben hastayým demedim. Çünkü biliyorum o benim en yakýn arkadaþým. Artýk içimden biri o. Benim vücudumda bir organým yani pankreasým eksik olabilir. Ama insanlarý seven ruhum, kalbim ve kocaman bir yüreðim var ve buzdaðlarý kadar saðlam…

Þuan on yedi yaþýna gelmiþ bir þeker hastasý deðil 17 yaþýna gelmiþ genç bir diyabetim. Çünkü hayatta yaþayacaðým güzel günler ve beni hayata baðlayan nedenler var…