Koyu kýþýn ortasýnda dün gece ilk defa yýldýzlara bakarak uykuya dalmak istedim… Radyo yayýnýnda en  çok dinlemek istediðim þarkýnýn eþliðinde tam da daldýðýmý hissettiðim anda  yayýn kesildi, irkildim ve kendime geldim ve kendime nacizane þu soruyu sordum: Ýnsanlar hayattan tat alabiliyor muydu? diye hayatla ilgili oldukça farklý çýkarýmlarda bulunurken aklýma bizzat tanýk olduðum bir olay geldi.  
Geçenlerde Kütahya’da kaldýrýmýn renkli taþlarý üzerinde adýmlarken ,gözüme ilginç bir kadýn iliþti.Kadýn gayet doðal oturuyordu kenarda.Üzgün olduðunu gizleyemeyecek kadar yorgun ve bir o kadar da çaresiz… Usul  usul geçtim kadýnýn önünden; o ise benim kendini izlediðimden habersiz,Kütahya’nýn buz misali insaný donduran havasýna inat eder gibi sýcacýk gözyaþlarýný akýtmaya baþladý.Aslýnda kadýnýn yanýndan epeyce uzaklaþmýþtým ama yüreðinden durmaksýzýn yükselen sessiz çýðlýklarý gayet net duyabiliyordum.Yüksekçe bir duvarýn yanýna girip,kadýný bir müddet seyrettim, ziyadesiyle üþümüþtüm,dayanamýyordum artýk lakin kadýnda en ufak bir üþüme belirtisi yoktu.Oysa ben titriyordum.Nedendir bilmiyorum ama bakýldýðýnda sýradan bir dilenci süsü veren o kadýný o an ý izlemek gibi bir düþünce ürperdi yüreðimde.Gitmeyecektim,neden aðladýðýný öðrenmeliydim.
Kendimi bu düþüncelerimle özdeþleþtirirken, tam o sarada yanýmdan yaklaþýk üç dört yaþlarýnda,saçlarý birbirine düðümlenmiþ,sanki yýllardýr hiçbir þey yememiþ diyenleri doðrulayacak kadar cýlýz ve bir o kadar da kirli bir kýz çocuðu geçti yanýmdan.Sonra da o kadýnýn yanýna gidip sessizce ve kayýtsýzca oturdu.Kadýn çocuðun o minik ve soðuktan el deðiþtirmiþ ellerini alarak dudaklarýna götürdü ve kýzý baðrýna basýp aðladý..Sadece aðladý..Yapabileceði tek þey buydu çünkü ve o da elinden gelenin en iyisini yapmaya gayret ediyordu.Kýz ise o mini mini elleriyle zavallý kadýnýn gözyaþlarýný silmekle yetiniyordu.Tam o esnada  gayet güzel bir hanýmefendi ve yanýndaki oldukça  bakýmlý bir çocuk elindeki  çikolatayla birlikte,zavallý kadýnýn ve kýzýnýn yanýndan geçiyorlardý. Kýz annesine sadece ben de çikolata istiyorum der gibi baktý…Evet sadece baktý ve baþýný annesinin dünyanýn bütün yükünü taþýrcasýna aðýrlaþmýþ omzuna yasladý…Oysa aðlamasý gerekmez miydi? Ya da ne bileyim kendini yerden yere vurmasý?...
Neden normal bir çocuk gibi davranmýyordu sanki? Onda farklý olan neydi? Neden aðlamýyordu? Oysa ben bu yaþýmda bile her biri altýn deðerindeki kitaplarýmýn yanýna,kütüphaneme, çok istediðim bir kitabý ekleyemediðimde,alamadýðýmda  günlerce aðlarken o bu kadar küçük olduðu halde neden bu kadar sakindi?Oysa çocuðu çocuk yapan yaptýðý yaramazlýklar deðil miydi? Hem onun için olgunluk daha çok erkendi…
Nedendir bilmiyorum kýsa bir müddet sonra yanlarýna gitme isteði oluþtu içimde ve düþüncelerimi tasdik edip gittim yanlarýna. Çantamdaki bozuk paralarý çýkarýp kadýna takdim ederken onun dilenci olmadýðýndan haberim yoktu…Çünkü diðer insanlara olduðu gibi o kadýn bana sýradan bir dilenci gibi görünmüþtü lakin kendime bir türlü kabul ettiremediðim ,sýradanlýðýn çok ötesinde farklý olan þeyler  vardý. Bir öðrencinin vazgeçilmezi olan demir paralarý uzattýðýmda kadýn bana sýcacýk bir gülümsemeyle parayý çantama tekrar koymamý, dilenci olmadýðýný ancak öyle görünmek zorunda  olduðunu söyledi. Benim parayý çantama koymamla birlikte kadýnýn gözleri, bahardan tam olmasa da bir nebze nasibini alan tomurcuklar misali gülümsemeye baþladý. Yüzü artýk tebessümle tanýþmýþtý.
Olayýn farkýna vardýktan sonra,acýktýðýmýn ve üþüdüðümün de farkýna varmakta gecikmedim. Tam gidecektim ki; aklýma çantamda yerleri hiç eksik olmayan ve gerek çantam, gerekse hayatým için büyük önem arz eden çikolatalarým geldi ve o minik kýz çocuðunu yanýma çaðýrdým.Ýsmi Nurhayat imiþ...HAYAT…
Çantamdan çýkardýðým çikolatalarý usulca uzattým hayata. Hayat avuçlarýnýn ikisini de çikolatalarý almak için bana doðru uzattý ve iþte tam o sýrada hayatýn dudaklarýnýn kenarýndan küçük bir tebessüm sýçradý yüreðime. Hayatýn o minik ve soðuk ellerinden tuttum, ufacýk bir buse kondurup karþýlýðýnda çikolatalarýný verdim ona. O an hayatýn yüzündeki gülümseme; gelmiþ geçmiþ bütün güzelliklere taþ çýkarýr türdendi. Hayat çikolatalarýna kavuþmuþtu…Bense sýcacýk muhabbetli  ortamýna doyamadýðýmýz öðrenci evime doðru adýmlamaya baþladým..Belki de çikolatalarý çoktan yemiþti… Hayat; hayattan tadýný çoktan almýþtý…
‘’HAYAT ARTIK ÇÝKOLATA TADINDAYDI’’