Yaþýyoruz...
    Kimleri kaybedip, kimleri kazandýðýmýzý düþünmeden öylece yaþýyoruz... Doðrusu yaþýyor muyuz, onu da bilmiyoruz. Bilmediðimiz tek þey, yaþayýp yaþamadýðýmýz da deðil aslýnda; özlem yahut sevgi nedir onu da bilmiyoruz. ya da ne bileyim biliyoruz, duyuyoruz belki ama anlayamýyoruz. Þayet baþýmýza gelene kadar...
    Düþünün bir defa sevdiklerinize en son ne zaman "iyi ki varsýn" dediniz? Ya da onlara kapýdan girince en son ne zaman "sizin için geldim" diyerek gülümsediniz? Sevdiklerinize kendilerini en son ne zaman sizin için deðerli olduklarýný hissettirdiniz? hatýrlamýyoruz deðil mi? iþin en kötü yaný da ne biliyor musunuz? Ben de hatýrlamýyorum...
    Nedir yaþamak? yaþayabilmek nedir?
    Nefes alýp vermek midir yaþamak? Yaþayabilmek dedikleri olay bu mudur hakikaten?. Yaþamak bir soluktan ibaret midir?
    Deðildir elbet...
    Bir nefesten ibaret deðildir yaþamak... Yaþamak o nefesi sevdiklerin için alýp verebilmektir Yaþamak; uðruna yaþanmasý gerektiðini düþündüðün insanlar için var olabilmektir. Ýnadýna ayakta durabilmektir..
    Gülümsemektir, gülümseyebilmektir, gülümsemeyi bilmektir yaþamak; her þeye raðmen var olmak demektir, var olabilmektir. Buradayým diyebilmektir.
    Daima birilerini gelmesi için beklemek deðildir yaþamak...
    Beklenmesi gerektiðini düþündüðün imanlar için yaþamaktýr çoðu zaman...
    Yaþamanýn en güzel yaný da nedir biliyor musunuz?
    Bir gün þayet göçüp gittiðimizde þu biçare hayattan; geride, anýlmaya deðecek anýlar býrakabilmektir.Her günün bitiminde bir þeyler öðrenebilmektir. Sabaha gözlerini gülerek açabilmektir.
    Her þeyi, bütün yaþanmýþlýklarýný küçük bir sabun baloncuðuna yükleyip, yüreðinde saklayabilmektir. Ýçtendir yaþamak, içtenliktir.
    Araya mesafe koymamaktýr... Sahi yaþamla aranýza mesafe koyduðunuz anlar oluyor mu? Oluyorsa hemen bu mesafeyi çýkarýn aranýzdan. Nitekim bugün dýþarýya çýkarken eldivenlerinizi almayýn yanýnýza.Soðuðu teninizde deðil, yüreðinizde hissedin. Yaþamla aranýza eldivenleri engel koymayýn, hissederek yaþayýn iliklerinize kadar yaþamla dolu olun ve kaybettiklerinize aðlayýn ama çok da üzülmeyin! Unutmayýn ki; hiç bir þey umduðuz gibi deðildir. Umduðumuz gibi olsaydý hayat sandýðýmýz gibi yaþardýk... Bulduklarýmýzla yetinseydik kaybettiklerimize aðlamazdýk...