Yýllar önce sevdalandýðým ve de vazgeçemediðim kenlerden biri de Safranbolu’dur. Fýrsat buldukça gider, birkaç gün kalýrým. Safranbolu bana Selçuk’un Þirince’sini, Fethiye’nin Kayaköyü’nü çaðrýþtýrýr. Kayaköy’ün evlerinin çatýsýz olmasý dýþýnda, üçü de birbirine benzer.

            Eski Safranbolu’ya giderken kent görününce arabadan indim. Güzelim kentin her milimetresini görmek, güzelliði solumak istiyorum. Çevreme bakýndým. Safranbolulu þair  sevgili dostum Hüseyin Avni Cinozoðlu’nun dizeleri karþýmdaydý: “ Doðuyor eski bir Safranbolu güneþi/ beyaz bir anka bekliyor kalesini/ bir kýzýn saçlarýna dolanýyor gökkuþaðý/ hüzün sevinç akþamlarýnda.”

            Tanýmsýz bir sevinç içindeyim. Karþýmda kiþilik, eskilik, tarih kokan bir yerleþim yeri. Selçuklular, Ýsfendiyaroðullarý, Candaroðullarý, Osmanlýlardan günümüze kalan miras. Uzaktan bakýnca yüzyýllýk uykudaymýþ gibi görünüyor. Munis bir çocuk uykusunda. Yürüyorum. Kente yaklaþtýkça, bana gülümseyen bir çehre ile bakýyor. Fotoðraflar çekiyorum.

            Bir yanda bir an önce ulaþma, öte yanda güzellikleri yavaþ yavaþ soluma isteði. Ne denli yavaþ davransam da kendimi Safranbolu’nun arastasýnda buluyorum. “Solgun birgüneþi anýmsatýyor Arasta/ bakýrcýlar, terziler, ayakkabýcýlar/ bir eyer bile lamadým atýma.” Sevgili Cinozoðlu’nun dizeleriyle gülümsüyorum arastaya. Kutu gibi birbirine yaslanmýþ dükkanlar. Sýrt sýrta vermiþler geçen zamana karþý. Yüzyýllardýr onlarý ayakta tutan bu dayanýþma sanki. Daracýk, taþ döþme yollar, yollarýn üzerinde bir tente gibi uzanmýþ sarmaþýklar.

            Ýnsanlarla selamlaþýyorum. Arastaya sonra uðrarým düþüncesiyle atýyorum kendimi evlerin arasýna. Taþ döþeme yollarda gidiyorum. Belki de ayakkabýlarým bu yollarý yadýrgýyor, ama ben çok seviyorum. Evlerin çoðu kültür bakanlýðýnca onarýlmýþ. Onarým tarihi 1992. Güzellik, sessizlik, tarih günün rengini oluþturuyor.

            Cumbalardan,  kapý aralarýndan bakan insanlar, kente gelen insanlarý o denli kanýksamýþlar ki, hemencecik dost oluveriyorlar. Baþlýyorlar dilleri döndüðünce bilgi vermeye. Tüm evlere dokunmak, okþamak geçiyor içimden. Onlar tarihin, geçmiþin dilsiz tanýklarý. Neler gördüler, neler yaþadýlar... Halkýn tek þikâyeti, dýþ görünüm dýþýnda onarýma izin verilmiyormuþ. Evlerin içerisinin onarým isteðini sýk sýk dile getiriyorlar.

            Sokak aralarýndaki çeþmelerden Cinozoðlu’nun dizeleriyle akýyor su. “ sebiller sevdayla ýþýr testilerinde/ eski sokaklardan mutlulukla geçerim/ beyaz evlerdir beyaz kadýnlar gibi/ gönüllerinde akça güvercinler açar.” Yüzyýllýk çeþmelerden su içiyorum. Soðuk su, yüreðimdeki Safranbolu sevdasýný daha bir alevlendiriyor. Bu sevdayla kentin yüksek yerlerine çýkýyorum. Her ev bir yeþillik demeti. Beyazla yeþil ne denli uyuþuyor. Üç saate yakýn dolaþýyorum. Kuþlarla selamlaþýp bitkiler ve börtü böcekle konuþuyorum...

            Döndüm yine arastaya. Elif Büfeden kartpostal almak için içeri girdim. Her zamanki güleç yüzlü teyze orada. Halk, Hacý Teyze diyor. Göz aþinalýðý var. Gel otur, sen buraya sýk sýk geliyorsun, bir þeyler iç, diyor. Ayran ikram ediyor. Uzun süre kalýyorum Hacý teyzenin yanýnda. Eski evleri, sanatçýlarýn aldýðýný söylüyor. Ülke sorunlarýndan turizme dek her þeyi konuþuyoruz. Otursam saatlerce oturabilirim. Ýzin isteyip oradan ayrýlýyorum. Arastada gezilecek yer çok. Kalaycýdan demirciye, bakýrcýdan keçeciye dek... Dostlarýn yanýna uðruyorum. Saraç Hüsnü beyin dükkânýna gidiyorum. Sevincini belli ediyor. Geçen sene gelmedin, özlettin kendini, diyor. Bir çay içimi süreye çok þeyleri sýðdýrýyoruz. Daha sonra uðramak üzere ayrýlýyorum yanýndan. Kalaycý Mustafa’nýn yanýna uðruyorum. Kýrk yýllýk dost gibiyiz. Bir çay da orada içip kalkýyorum. Sonra uðrayacaðým, sözümü vererek dükkânlara girip çýkýyorum.

            Zaman akþama yaklaþýyor. Bir þeyler yemeliyim. Þehzade Sofrasýna gidiyorum. Yöreye özgü yemeklerden kuyu kebabý, safranlý iç pilav, zerde, ev yapýmý baklava onca yorgunluðun üstüne iyi gidiyor. Fiyatlar çok normal. Büyük kentten gelenlere ucuz bile geliyor. Kasette Safiye Ayla, Hamiyet Yüceses, Zeki Müren’den þarkýlar, ruhuma hükmediyor. Sessizlikte ne yapýlýr? Çoðunlukla kitap okurum. Ayný þeyi yapýyorum...

            Zaman geçmiþ. Akþam inmek üzereydi Safranbolu’ya. Güneþ, o günlük son kez evleri yalayýp köþesine çekiliyor. Dýþarý çýkýyorum. Hafif bir serinlik var havada. Dükkânlarýn lambalarý yanmýþ. Bu günlük gidiyorum. Safrahbolu’nun görülecek, gezilecek yeri biter mi? Sürekli gündüzleri geziyorum Gecelerini merak etmiyor deðilim. Ay ýþýðý altýnda yýkanan Safranbolu’yu düþünüyorum. Düþlemek bile çýldýrtýyor insaný.

            Safranbolu’da sýkýlmayacaksýnýz. Çevresindeki birçok yere ulaþma olanaðýnýz da var. Dostlarýnýza alýnacak armaðanlar öyle çok ki, ahþap iþleri hem özgün hem de ucuz. Arastada kendinizden geçersiniz. Yöreye özgü tatlýlar da çok ve çeþitli. Keçe iþinden bakýr iþine dek her þey, gönlünüze hitab ediyor. Safranbolu’yu bir kez görün, sonra aranýzda gizli bir aþk baþlayacak. Bunu bir siz, bir de o bilecek...

 

                                                                                                            SAVAÞ ÜNLÜ