Bildiðimiz meþhur Nasreddin Hoca fýkrasý gibi… Hep bana hep bana, Rabbena…

                Nasreddin Hoca ‘nýn fýkrasýndan bahsedelim de “anlayýverin “ artýk…

                Bir bahar sabahý Nasreddin Hoca kuþ sesleriyle uyanýyor. Odasýnýn penceresini açýyor ki içerisi aydýnlanýveriyor. Pencereden baþýný uzatýyor ki mis gibi ilkbahar.

Neyse… Fýkranýn bu kýsýmlarý geçeyim; fýkranýn özüne gelelim.

                Hoca Karakaçan ile birlikte Akþehir Gölü’ne doðru yürümeye baþlýyorlar. Göle yaklaþýyorlar ki telaþlý telaþlý sesler duymaya baþlýyorlar. Adýmlarýný hýzlandýrýyorlar. Gölün etrafýnda herkes toplanmýþ. Adamýn birisi göle düþmüþ, diðerleri de göle düþen bu adamý kurtarmaya çalýþýyorlar.

                Gölün kenarýndakiler, göle düþen adamý kurtarmaya çalýþýyorlar.

                -Elini ver, elini ver, diye baðýrýyorlar.

                Ama adam söylenenleri duymuyor gibi. Hem çýrpýnýyor, hem de elini uzatmýyormuþ.

                Nasreddin Hoca gölün kenarýndan durmadan çýrpýnan adamý tanýmýþ. Bu adam bencilin de bencili birisiymiþ.

                Hoca:

                -Siz “ELÝNÝ VER” diyorsunuz ama bu adam bencilidir; vermeyi bilmez ki, demiþ.

                Sonra gölün kenarýna yaklaþarak göldeki adamýn, elini uzatarak:

                -ELÝMÝ AL, ELÝMÝ AL, diye baðýrmýþ.

                Herkes bir merak içinde gölde çýrpýnan adamýn ne yapacaðýný merakla bekliyormuþ.

                Kendisine yardým etmek isteyenlere elini vermeyen bencil adam Nasreddin Hoca “elimi al “ deyince hemen elini uzatmýþ. Hoca da adamý çekerek dýþarý çýkarmýþ. Kalabalýktan alkýþ sesleri yükselmiþ Ýnsanlar gölden çýkan bencil adamý bir battaniyeye sarýp hemen evine götürmüþler.

                FIKRANIN ÖZÜ: Her zaman alma dalýnda olmayacaksýn… Haydi alacaksan da vermesini bileceksin…

 Onu atlat bunu atlat… Nereye kadar?

                Söz!

Tamam arkadaþým! 

Tamam kardeþim!

                Aslý yok, fesli yok…

Hep bana, hep bana, Rabbena olmaz.

Bencile eline verirsen koluna kurtaramazsýn,

Daima Hoca fýkrasý gibi “elimi al” diyeceksek, maazallah, hep kendini düþünenlerden, hep bencillerden, hep bana, hep bana, Rabbena diyenlerden  “kolumuzdan “ oluruz.

Artýk böylelerine, BÝR ELÝNÝ UZAT, BÝR EL AT  demenin zamaný gelmedi mi?

Böylelerine, alma dalýnda mý yetiþtiniz,  sizin hiç verme dalýnýz yok mu demenin zamaný gelmedi mi?

Siz bilirsiniz artýk!..

Sonra mý “ zilleri takýp oynayýverin gari de gari gari.”