Paþa Kemal                                                                                         

Serin bir sabah. Yataðýn sýcaklýðýný býraktýktan sonra pencerenin önüne doðru gittim. Serinlikten içimin biraz titrediðini hissettim.  Pencereyi açtým, soðuk hava yüzümü ve ellerime doðru bir tokat gibi geldi. Daha güneþ doðmamýþ, þehir karanlýðýndan sýyrýlmamýþ, her yer alaca karanlýk içindeydi.

Pencereye doðru yaslandým. Gördüðüm tüm evler gecenin uykusuna bürünmüþ cansýz bir þekilde sanki pencerenin önünden  bana bakýyordu.

Evlerin arasýndan Ýmaret Cami’nin gökyüzüne doðru yükselen minaresi boþtu. Birazdan ýþýklarý yanmaya baþlayacak ve ezanla þehri uyandýracaktý. Kapýnýn arkasýnda duran ceketimi giyinip, içine sýký sýkýya sarýldým. Üþümüþ, soðuktan ceketimin içine adeta büzülmüþtüm. Ezan okunmaya baþladý. Namaza kalktýðým ilk günler aklýma takýldý.

Babam, ah babam! Dünyada en çok sevdiðim, saygý duyduðum , deðer vermiþ olduðum insan..Babam, ah babam! Adam gibi adam… Ýlk abdest almasýný, namaz kýlmasýný öðreten… Ýlk onunla Cuma namazýna gitmiþ, bayram namazlarýnda birlikte hep saf tutmuþtuk ya…

Namaza kalktýðým erken sabahlar, beni çocukluðuma götürür. Cumhuriyet Ýlkokulu’nun karþýsýnda çýkmaz sokaktaydý bizim evimiz ve þimdiki Koç Apartmaný’nýn bulunduðu apartmanýn bulunduðu yerde Paþa Kemal’in evi vardý. Hayallerimde tasavvur ettiðim  bir yer olarak kaldý burasý…Paþa Kemal…Cumhuriyet Ýlkokulu’nun karþýsýndaki çýkmaz sokak…Akþehirliler bilir Paþa Kemal ‘in oðludur Erkök Aðabey.. Þimdi Erkök Aðabey’de bilmeyen olabilir. Kýsaca: Erkök Avcýoðlu, deðerli bir Akþehir sever…

Bu Mahalle, bu sokak hayalimde kaldý. Birçok yerleri unutulan, belki eski, belki uzak, unutulmaya yüz tutmuþ bir hayal, belki bir rüya.Çok uzun yýllar gurbette kalmýþ, þehrini özlemiþ bir insanýn özlemi benim özlemim. Doðduðu yere özlem duyan, doðduðu yerin ufkunun koyu bir karanlýk içinde bulan o hüznü yaþayan bir kiþinin hüznü, acýsý benimkisi.

Cumhuriyet ilkokulu o kadar yakýn, o kadar da uzak.  Ve bu çýkmaz sokaktan her gün geçen fayton týkýrtýlarý, koþum sesleri, çocuklarýn sesleri, yýkýldým yýkýlýyorum diyerek duran büyük duvarlar, hüznü de beraber getirir, sisler bulutunun içinden ve alýr götürür hayallerin sokaðýna.

Daracýk bir sokaktýr Paþa Kemallerin evinin önünden giden. Saðlý sollu birbirine bakan küçük pencereli evler… Üç metreye aralýðýnda daracýk bir sokak… Faytoncu Sabri’nin han kapýsý gibi çýkmazda duran evine giden… Ýþte bu daracýk sokakta oynayan þu küçüklere bakýn, Yaþar, Ahmet, Erkök, Kadir… Daha kimler? Kimler? Akþehir’e yön verdi bu deðerler…

Hayallerin ötesinde Paþa Kemal ‘in evinin önünde duran fayton, sabahtan iki küçüðü kapý önünde ellerinde çantalarý ile valizleriyle bekleten... Ýstasyona götürülecek yýllar sonra üniversite bitirecek iki güzel insan… iki kardeþi alýp istasyona götüren bir yolculuk… Hayal gibi… Düþ gibi… hayatýn içinden.. Hayat gibi… Erkök Aðabey gibi Hayal gibi, düþlerle birlikte tren yolculuðuna götüren,  mahmur gözlerin geçmiþte kalan özlemleriyle..

Neydi Kemal Beye verilen bu unvan: Paþa Kemal.

Paþa… Osmanlý Ýmparatorluðu zamanýnda albaydan üstün rütbede bulunan askere verilen isim. Cumhuriyet döneminde ise general…

Bir baðlantý kurmalý… Paþa Kemal… Mahallenin sevilen saygý duyulan kiþisi…Gözde insan..çok sevilen bir kiþilik olmasý gerekli hayallerin ötesinde.. Puslu þehrin karanlýðýnda kalmýþ, sevilen þahsiyet. Kemal ismine verilen bu unvan… O zamaný yaþamadým, Düþünüyorum : Böyle miydi acaba Paþa Kemal..

Paþa Kemal hayallerin ötesinde, düþlerden yakýn, yüreðin kanat çýrpan yelpazesindeki Paþa Kemal.  Çok efendi, aðýr salim, aðýr baþlý, sözü dinlenen Akþehir ve Çay Mahallesi’nde sevilen deðerli kiþilik, böyle de olabilir…

Bir düþ, bir hayal… Boþ yaþanan bir hayat bizimkisi…

Erkök Aðbinin hayalinde kalan resim, gönlün atýþý, “ah babam sað olsaydý” dedirten, gözyaþlarýn bedende hakim olunamadýðý o anlar..

Ah, o yýllar öncesinin Akþehir’i, Faytoncularý, o güzel insanlar.. Ve þimdiki bizler, tatsýz, tuzsuz, sevgisiz, aþksýz, hayalsiz, heyecansýz kiþilikler… Geçmiþten bu güne geçen avare yýllarýn verdiði boþ ve boþlukta geçen hayat. Bakýn þimdi ne kadar da boþ hýrslarla, basit ve yaralý  gönüllerimiz, sevmiyorum ben çaðýn getirdiklerini.. Sevmiyorum iþte, bir yerde ruhum yaralanmýþ, kalbimse kýrýk.

Okunan ezan sesi ile birlikte Erkök Aðabeyin kolundan tutmuþ yürüyorduk Ýmaret Cami’nin önünden. 

-Baban bana ve kardeþime bir iltifat yapacaðý zaman babamýn üstünden “sen Paþa Kemal’ in oðlusun” derdi, diyor.

Bu bir sevgiydi, hayatýn içinden. Daha önce hiç görülmemiþ, bir mutluluk, bir rüyaydý belki bu geçici ve yalan olan ömür içinde bir ömür.. Unutulmayan, kâbus olmayan, o çaðlar… Hayat bu iþte… Geçmiþin adýna kalan hayal gibi, düþ gibi bir boþluk…