Kültür,  bilgi ister,  beceri ister, çalýþma ister, þevk ister…

Hele ki; gazeteci, þair, yazar, araþtýrmacý, bilimsel bir kimlikle bu yola koyulmak, yolu yarý yarýya almak demektir.

Kültürümüzle övüneceksek, sanatçýlarýmýzla da övüneceðiz..

Yoksa… bir iki alkýþ…

Meltem, yel,

Bora,

Hava , poyraz…

Cak-cak, cuk-cuk mu?

Yeter ki yararlanalým….

Nemalanalým mý?

Aman, þöyle yazar…

Böyle çizer…

Þöyle resmeder,  þiir yazar mý?.

Geç bunlarý…

Bilgilerini alýrýz, fikirlerini çalarýz… Fakat beceremeyiz…

Neden?

Onlardaki þevk yoktur..

Onlardaki düþünce, onlardaki kapasite yoktur.

Sanatçý duyarlýlýðý yoktur…

Hoþ, zaten olsa onlara “sanatçý “ denmez deðil mi?

Onlarýn farký “sanatçý olmalarý” deðil mi?

Bizim ki de lâf iþte…

Onlar hayatýn haylaz çocuklarýdýr…

***

Kültür; birikim ister, zekâ ister

Düþünün bir kere; maddi olarak yaptýramadýðýnýz “kültürel bir uðraþý” sanatçý gecesine gündüzüne katarak, zevkle, þevkle, hem de hiçbir maddi çýkar beklemeden yapar.

Ýþte bu, kültür farký, birikim farký, sanatçý farký ve farklýlýðýdýr.

***

Kültürel faaliyet öyle kolay deðildir.

Birikim ister, beceri ister, çalýþma ister, þevk ister…

KOLAY MI?

Deðil; deðil mi?

***

Birikimsiz kültür; olur sana paldýr –küldür…