Kasým ayý gelmiþti… Gelen kýþ mevsimine doðru olan tuhaf bir sýkýntý vardý üzerimden atamadýðým. Her sabah Akþehir’in Sultan Daðlarý gibi sýkýntýlý, karartýlý bir hava gibi uyanýyordum. Tarifi bulunmayan bir sýkýntý. Nasýl anlatsam?  Yazarlýðýn sözde kaldýðý sýralar; anlatýlasý olmayan bir sýkýntý. Uykusuz gecelerin sabahýna sýkýntý ile uyanmak bu olsa gerek. Çoðu zaman yataðýmdan kalkamýyorum ya akþama dek, yarým penceremden Akþehir’in akan Çayý’nýn sesini dinliyorum, Hýdýrlýðýn tertemiz kokan havasýný soluyorum ya ne yalan söyleyeyim, biraz sýkýntýmý gidermiyor deðilim. Yine öyle günlerden bir gün… Uykusuz gecelerimden bir gece. Çay kenarýndan bir adam gölgesine benzer bir karaltý belirdi. Baþýnda  fötr þapkaya benzer bir þapka, kýrkbeþ, elli yaþlarýnda, ayaklarýnda ipi baðlanmamýþ botlar bulunan, yaka- paça açýk bir karaltý. Önce bir yýðýntý gölgesine benzettim ya, yanýldýðýmý sonradan anladým; yok, yok bu gölge insan gölgesi, insan karaltýsýydý. Önce yýðýntý sandýðým için penceremden kendi kendime gülümseyerek, “yaþlanýyorum galiba” diye de gülümsemeye çalýþtým.

         -Kýþ aylarý gelirken böyle tuhaf bir hal alýrým. Bir sýkýntý hastalýðý bu… Karaltýlar görmek. Gölgeler…Yok, yok yaþlanýyorum.

         Hayal deðildi iþte. Ertesi gece uykusuz geceler yakamý býrakmayýnca o karaltý, o gölge yine belirdi. Bu insan kimdi, bugün pencereye doðru biraz daha yaklaþýnca gördüm ki omzunda da bir ip baðlamýþtý. Çay kenarýnda geziniyordu. Nöbetçi asker gibi bir o yana bir bu yana, bazen de koþturuyordu. Bu adam kimdi? Neden böyle geziniyordu? Üstü baþý da öyle garipti ki… Üzerinde yýrtýk bir elbise, kimin verdiði belli olmayan yamalý bir pantolon…Gecenin bir vakti.. Çay kenarýnda gezinen bu adam kimdi? Kendi kendime mahallede güzel bir kadýna mý geziniyor diye de düþündüðüm de olmadý deðil; fakat bu adamýn öyle çapkýna benzer bir hali yoktu; hoþ bu mahallede öyle bir kadýn da yoktu. Merakýmý daha da çok çekmeye baþlamýþtý bu kiþi..Bu kiþinin kim olduðunu öðrenmek merakýmý o kadar çok arttýrdý ki…Merakýmý celp eden bu kiþiliði öðrenecektim…

         Yalnýz dikkatimi çeken akþam ezanýna doðru ezanla birlikte koþarak bazen de söylenerek uzaklaþýyordu.

         Ezanýn sesi onu koþarak Cumhuriyet Okulu’nun önünden Nasreddin Hoca Mezarlýðý’na doðru koþmasýna neden oluyordu. Ezan sesi onu buralardan alýp götürüyor, koþar adým uzaklaþtýrýyordu.

         Benim hafýzamda kaldýðý kadar, üstü, baþý yýrtýk, Çay Mahallesi ve Nasreddin Hoca Mezarlýðý civarýnda koþtururken gördüðüm, bazen de söylenerek yollarda yürüyen, genelde yaz ve kýþ baþýndan o fötr þapkasýný çýkarmayan, kendi halinde bazen koþarak þehir yollarýnda gördüðüm, bu kendi halinde kýrk beþ elli yaþlarýnda, yine ceketinde ip bulunan ve pantolonunu da iple baðlayan, neden sonra isminin ÞALÝ olduðunu öðrendiðim bir kiþilikti.

         Koþar adým, bazen sessiz, bazen sesli… Üzerindeki elbiselerin kimin verdiði belli olmayan, içimizden biriydi ve her akþam ezanýn okunuþunda Savaþ Köyü’ne doðru koþturan… Yalan dünya… O da sýrasýný savdý iþte.

         Allah rahmet eylesin..Ruhu þad, mekaný cennet olsun…