O gidecek ve sen ardýndan gözyaþlarý dökeceksin. Gözyaþlarýn süzülecek yanaklarýndan. Yalnýzlýðýn ortasýnda öylece kalacaksýn. Yaþýyor musun? Hayatta mýsýn? Anlamayacaksýn, doðan güneþi, fark etmeyeceksin açan gülü.. ve sevdayý tek baþýna, yalnýz, hüzünle çekmenin acýsý yüreðine oturacak, bir kara kýþ gelecek. Herkesin Aðustos ayýnda buram buram terlediði bir anda kara kýþýn ortasýnda bulacaksýn kendini, üþümenin, donmanýn ne demek olduðunu Aðustosta öðreneceksin…

            Artýk bütün renkler senin için gri bir tona bürünecek…ve hayat ne kadar da boþtur artýk. Günlerin artýk senin için herhangi bir gündür. Ýþ, güç hak getire…Kaybettiðin en sevdiðindir, kaybettiðin hayatýn, kaybettiðin dünyandýr. “Nasýlsýn?” diyene, bile cevap bulamadýðýn zamanlarýndýr artýk. Yalnýz bir köþede mahzunluðunla, hüznünle, gözyaþýnla kalýverirsin…ve sevilen gider ve öylece kalýverirsin. Ne sevdiklerin seni teselli eder, ne dostlar…

            Neden? Diye sorarsýn hep kendi kendine..Nedenlerin içinden nedenler bulursun kendi kendine..Bu kadar severken.. Âþýkken…

            Gözyaþlarý fayda vermez…giden gitmiþtir ve dönüþü olmayan bir yoldur bu yol…Yaz ortasýnda kýþý yaþamaktýr.

            …o gittiðinden bu yana hep kýþtýr günler…Güneþ doðmaz, çiçekler açmaz, gözyaþlarý tükenmez.

            Þu soruyu sorarsýn hep kendine “neden?” diye..

            Evet, “neden, neden?”

            Belki sevmemiþtir, olamaz mý?

            Beðenmemiþtir..

            Seni sevmedi diyerek suçlayabilir misin? Senin güzel bulduðunu, senin sevdiðini ,senin güzel bulduðun o güzelliðin sevgisinin altýnda bir sevgisizlik olamaz mý?

            Sen sevdin diye o da seni sevecek deðil ya, suçlayabilir misin?

            Hem sevseydi kalmaz mýydý?

            Elbette kalýrdý ama kalmadý iþte..

            Gözyaþlarýnla býraktý gitti..

            Yalnýz gel de anlat bunu seven gönlüne. Anlamaz, anlatamazsýn ki…

            ….yalnýz unutma, her kýþýn bir ilkyazý vardýr..

            Kýþý yaþýyorsun ya þimdi…kýþ da geçer elbet bir gün, ilkyaz hep gelir…giden hüznüyle kalýr…onun için hep kýþtýr hayat…sen sevmiþtin, samimiydin, içtendin…kimsenin kimseyi sevemeyeceði kadar sevmiþtin…”seni benden baþka kimse bu kadar çok sevemez “ demiþtin, unuttun mu?

            Sevenler aðlamaz, terk eden, aslýnda terk edilmiþtir; böylesi bir sevgiyi býrakýp gidenler aðlar, unutma…