Yüce Allah, Kur’an-ý Kerim’de þöyle buyuruyor:

Yer, o þiddetli sarsýntýsýyla sarsýldýðý,

Yer aðýrlýklarýný dýþarýya çýkardýðý,

Ve insan “Buna ne oluyor?” dediði zaman,

O gün (yer) haberlerini anlatýr.

Çünkü Rabbin ona vahyetmiþtir.

O gün insanlar, amelleri kendilerine gösterilsin diye bölük bölük çýkarlar.

Kim zerre miktarý iyilik yapmýþsa onu görür.

Kim de zerre miktarý kötülük yapmýþsa onu görür.

(Zilzâl Suresi, ayet 1–8)

Ölmek…

Yaþayan insana verilen haber.

Her þeyin bitmesi bir yerde.

Ne servet, ne mal, ne mülk, ne kibir, ne büyüklük..

Ýliþiði bitirme zamaný.

Dünyadan ayrýlýþ zamaný..

Ölmek böyle bir þey.

Hayatýmýz.

Kýsacýk bir çizgi.

Bir göz kýrpma kadar kýsa bir zaman.

Hepimiz Âdem çocuklarý.

Bir an gelmiþ ki hayatla yüzleþmiþiz.

Ölümle keza.

Hayatý harcamýþýz, sýkýþýp akreple yelkovan arasýna.

Ýyilik iyilik,

Kötülük kötülük.

Hayatýmýz, hayatlarýmýz…

Baþka baþka.

Hayat ve ölüm farklýlýðý..

Hayatý hep farklý algýlamýþýz.

Farklý farklý.

Herkes inandýðý gibi yaþýyor.

Dünya üzerinden, ilk insandan bu güne öyle hayatlar, öyle insanlar gelip geçmiþtir ki..

Kimi kuvvetli, kimi güç sahibi..

Kimi zengin, kimi fakir..

…ve kiþisel ihtiraslar, hýrslar…

Böylesine bir hayat…

Neydi?

Kýsacýk hayatta ölüm.

Neydi hayat?

Hayatla ölümün kardeþliði.

Bir çift çorapla bile dünya deðiþtirememek…

“Nasýl bilirdiniz?” sualinin cevabý “iyi bilirdik”

Hayatta iyi olabilmek..

…ve bir yerde ölüm iyi ki var..

Mazlumlar sevinir ölüm var diye..

Çünkü herkesin eþitlendiði  gök kubbe altýndaki tek yer…