Sabri:

—Neden kavga edelim ki ana. Kavgayý hep Rumlar çýkartýyor.?

Hasan:

—Ýstiyor musunuz? Anlatayým mý?

Oriste:

—Mustafa Kemal, Türklerin komutaný deðil mi?

Sabri:

—Evet, bak göreceksiniz Rumlarý da, Ýngiliz’i de, Ýtalyan’ý da Fransýz’ý da yurdumuzdan kovacak.

Hasan:

—Elbette. Mustafa Kemal yurdumuzu düþmanlardan kurtaracak.

Sabri:

—Hele bir daha anlat, ismini Mustafa Kemal’in nasýl koyduðunu.

Hasan sedirin arkasýna sýrtýný vererek zafer kazanmýþ bir komutan edasýyla anlatmaya baþladý:

—Benim annem ve babam Selanik’te doðmuþlar. Mustafa Kemal ise onlarýn tanýdýðý ve komþusu olurmuþ.

Sabri heyecanla:

—Gerçekten mi?

Hasan:

—Hee ya gerçekten o sýrada Yunanlýlar Türklere olmadýk iþkenceler, eziyetler, mezalimler yapýyorlarmýþ, samanlýklara doldurup yakýyor, yollarda görüp öldürüyorlarmýþ. Türklere karþý olmadýk zulümleri varmýþ. Türkler sýkýntýlý bir vaziyetteymiþler. Benim dedem doktormuþ. Ýsmi: Mehmet Latif. Kendisi çok zenginmiþ ve Yunanlýlar onu çok kýskanýyorlarmýþ. Diðer kardeþi diþ tabibi imiþ, o zamanlar Türklerin buðdaylarýný Yunanlýlar öðütüyormuþ.

Bu arada Habibe Ana içeriye girerek:

—Çocuklar bakýn sizlere ayran yaptým, haydi için bakalým.

Çocuklara birer birer verdi.

Hasan ayraný alarak:

—Selanik’teki Türkler dedeme demiþler ki: Doktor bey, biz þimdi açýz, buðdayýmýzý öðütecek bir yerimiz yok. Bize bir deðirmen bul deyince, dedem de onlara: Akan sular nerede varsa bana haber verin o yerlerden ben toprak alarak deðirmen kurayým, buðdaylarýnýzý da öðüteyim, demiþ ve öyle de yapmýþ, yedi köyden daha deðirmen almýþ. Artýk Türkler Yunanlýlarýn deðirmenlerine gitmemeye baþlamýþlar. Yunanlýlarýn gelirleri kesilince bu sefer dedeme düþman olmuþlar. Bir gün dedemi bir kenara çekip: Aðýrlýðýn kadar para getirmezsen seni keseceðiz, demiþler. Dedem istenilen parayý götürdüðü halde bir Yunanlý dedemi kesmiþ.

Oriste:

-Mustafa Kemal’in ismini nasýl koyduðunu anlatacaktýn..

Hasan:

— Hele dur Oriste… Birazdan.

Oriste:

—Tamam, dinliyorum.

Hasan:

—Mustafa Kemal ile babam konuþtuklarý için Mustafa Kemal babama: 

— Bak Rýza bu Yunanlýlar kayýnpederini feci þekilde öldürdüler, þimdi sýra sende olabilir, çocuklarýný da yanýna al ben sizi Türkiye’ye yerleþtireceðim, demiþ,

Mübadele sýrasýnda Mustafa Kemal babama:

—Rýza Yunanistan’daki bütün malýný mülkünü tespit et öyle gel demiþ, Mübadele çýkýnca Akþehir’e Bermende Köyü’ne vermiþler, Bermende Köyü’nde de bize tarla bað bahçe vermiþler.

Oriste:

—Siz Bermende’de mi oturuyorsunuz.

Hasan:

—Evet.

Bu kez de Sabri:

—Mustafa Kemal’in ismini nasýl koyduðunu anlatacaktýn?

Hasan:

—Hiç de sabredemiyorsunuz. Ne diyordum? Bir gün çok sevinçli olarak babam Mustafa Kemal’in yanýna gidiyor.

Mustafa Kemal babama:

—Rýza çok sevinçlisin, hayýrdýr inþallah?

Babamsa Mustafa Kemal’e:

—Allah bana bir oðlan çocuðu verdi, ama güzeller güzeli bembeyaz, yeþil gözlü, sarý saçlý, nasýl sevinmeyeyim, diyor.

Mustafa Kemal:

—Adýný koydun mu?

—Koymadým

Mustafa Kemal:

—Bak sana bir þey söyleyeyim, Peygamberimizin bir torunu olmuþ, çok güzel senin dediðin, tarif ettiðin gibi bir çocukmuþ. Büyükler en güzel ismi vermek üzere toplanmýþlar, Peygamber torununa Hasan ismini koymuþlar, sen de Hasan koy, demiþ.

Benim adýmý Hasan olarak Mustafa Kemal koymuþ, diyor.

Kapý açýlýyor. Sabri kapýya koþuyor. Gelen: Mehmet Ali.

Sabri:

—Aðabey hoþ geldin.

—Hoþ bulduk.

Birlikte içeriye giriyorlar.

Mehmet Ali:

—Hasan diyor, Hasaným hoþ geldin. Oriste sana da geçmiþ olsun.

Hasan Mehmet Ali aðabeyinin eline doðru uzanýyor.

Mehmet Ali elini kaçýrarak:

—Koca delikanlý oldun, maþallah, diyor, koca delikanlý oldun…

Elini öptürmüyor.

Hasan ve Oriste’yi kardeþiyle birlikte görünce, biraz önce Ýtalyan subayýna karþý sinirli