Bizi yaratan, gözeten, koruyan ve bize bir insanýn hayatýnýn devamý için gereken ne varsa baðýþlayan, Allah’ýmýza  bize verdiði nimetlere karþý þükretmek zorundayýz, fakat ne kadar da þükürden yoksunuz. Þükretmesini bilmiyoruz.

Oysa o biz kullarýna karþý ne kadar da merhametlidir.

Düþünebiliyor musunuz, bir kuru ekmeðe muhtaç insanlar vardýr, sadece o gün için karným doysun, baþkaca bir þey istemiyorum diyerek, kuru ekmekle bile Allah’ýna þükreden… Tertemiz, güler yüzlü, pýrýl pýrýl insanlar…

Mutluluðu nerede arýyoruz?

Renkli basýnda mý?

Televizyon kanallarýnýn aþklý –meþkli filmlerinde mi?

Hep televizyonlar, yalancý filmler mi mutluluk?

Hep özenti..

Ýnsan biraz da þükretmesini bilmeli..

Mutluluk…

Mutluluk var ya aslýnda senin gönlünde, ellerinin arasýnda..

Kýymetini bil..

Televizyonlardan, sinemalardan gördüðün “yalancý hayatlardan” kendini kurtar ve “benimki de hayat mý? “ demeden önce, mutluluðun kýymetini bil ve kendinden aþaðýda olan insanlarý da gör…

Unutma ki;

“Asalet Boyda deðil , Soyda olmalý. !

Ýncelik Belde deðil , Dilde Olmalý..!

Doðruluk Sözde deðil , Özde Olmalý...!

Güzellik Yüzde deðil , Yürekte Olmalý........!”