|
Bir gün gideceðini, geldiðin günden biliyordum. Geliþin, düþüncelerin, hayallerin hep gitmek üzereydi. Sanki ateþ almaya gelmiþtin, sanki bir “merhaba “ diyerek gidecektin. Ansýzýn kaçýþlarýn da bundandý. Ben gideceðini, beni ve bu þehri terk edeceðini bilerek sevmiþtim seni. Kalmana dair hiçbir umut beslemedim, beslemiyordum; gel gör ki seven gönlüme söz geçiremedim,
Biz seninle baþka dünyanýn baþka hayatlarýn insanýydýk. Sen anlatýyordun ben seni dinliyordum. Biz birbirimizden farklýydýk, fakat birbirimizi seviyorduk.
Sen çok güzeldin benim gözümde.. Güzelliðinin de ötesinde çok iyi birisiydin. Sende kendimi görmüþ, kendimi bulmuþtum, belki de ondan bu kadar çok sana baðlanmýþ, o kadar çok seni sevmiþtim.
Belki de gideceðini bildiðim halde güzelliðinin özgürlük kabul etmez tutsaðýydým, fakat gidiþlerinden, ansýzýn terk ediþlerinden anlamýþtým, bu sevginin ikimizi de üzeceðini, ikimizi de yaralayacaðýný çoktan anlamýþtým, fakat çok geçti, geç anladým.
Gidiþine kendimi hazýrlamalýydým; gideceðini bildiðim halde neden bu kadar üzüldüm, neden bu kadar þaþýrdým? Gitmen üzmüyordu fakat içimdeki sevgin terk etmiyordu ki beni. Ben sensiz de seni sevmeye, yokluðuna da alýþmýþtým.
Bilmiyorum, senin anýlarýný silmek, seni önce beynimden, sonra aklýmdan atmak ne kadar sürer? Bu benim için o kadar da kolay deðil! Düþünüyorum da ne çok sevmiþtim seni, her telefonum çaldýðýnda sen sanýyordum, her gördüðüm sen, her sevdiðim sendin. Kendini bana çok sevdirmiþtin. Ben seninle her þeyi sana ait olan her þeyi sevmiþtim. Sen olan her þeyi seviyordum; çünkü içinde sen vardýn.
Mutluluk senin telefondaki sesindi, senin yüzünü her gün görmemdi. Merhabalarýndý, telefonda arayýp sormalarýndý. Mutluluðun mutluluðum, üzüntün benim kahrolmamdý. Seni çok sevdiðimi anlamýþtýn. Kýsa da olsa bir mutluluktu seninle birlikte olmak, kýsa da olsa hayatta aþký yaþamýþ, fakat aþký yaþatamamýþtýk.
Artýk ne telefon görüþmesi, ne de mesaj… Aþkýn bittiði yerdeyiz þimdi.. Yalnýz sevgi, sevgi hiçbir zaman bitmez ki…
Belki sevgili olamayýz bundan sonra… belki aþk da yaþayamayýz…Hatta ve hatta telefonda da konuþmayýz…Aþkýn bittiði yerdeyiz þimdi…
Terk mi ediyorsun þimdi beni, terk mi ediyorsun bu þehri…
Benden mi, bu þehirden mi seven kalbinden mi kaçýyorsun…
Haydi bu þehirden kaçýþýný anlayabilirim de! Sana da hak verebilirim de..Nerede olsan yüreðinle birlikte deðil misin? Yüreðin sevmedi mi? Gözlerin sevgi ile bakýp gözyaþlarý dökmedi mi? Telefondan her telefonumu arayýþlarýnda sesin sevgini ele vermedi mi? Haydi kaç! Haydi kaç þimdi… Yüreðinden kaçabilir misinki?
Aþkýn bittiði yerdeyiz þimdi…
Sevgiyi de tükettik mi? Sevgiyi bitirmek “sevgi bitti” demek…. Sevgiye, seven gönüllere bir ihanet deðil mi?
Aþk bitse bile, sevgi daima var olacak, çünkü aþktan önce sevgi gelir.. sevgi seven gönüller var olduðu sürece var olacaktýr…
Terk ediþlerinde bile yüreðinin bir yerinde sevgi var unutma…
Her geliþlerinde ilk beni soruþlarýnda sevgi var unutma…
Sen aþký terk etsen de sevgi seni terk etmez ki…
Sevgi senin yüreðinde, gözyaþýnda, içtiðin sigaranda….gitsen bile yüreðindeki sevgin seni terk etmeyecek ki…
Seven gönülleri sevgi hiçbir zaman terk etmez ki…
Sevgin, aþkýn yalansa, söyleyecek sözüm yok..
Yolun açýk olsun, uðurlar ola…
Yalnýz unutma; sevgimiz, ben var olduðum, sen var olduðun sürece sürecek…
Aþkýn bittiði yerdeyiz; fakat sevginin asla!
|
Av. Mehmet Demiroðlu ndan boþalan Akþehir Baro Temsilciliðine Av. Özgür Kaçar at