Selman aðabeyin, yaþantýmýzdaki yeri bir baþkaydý. Yaþama bakýþý, insanlýðý, temizliði, yürek güzelliðiyle bir çekim merkezi olmuþtu tüm arkadaþlarca. Ýyi niyetinden çok þeyler çekse de bu yanýný hiç terk etmedi. Ýþte bu yüzden de gönlümüzde yüceldikçe yüceldi. Yaþamda þanssýzlýklar peþini býrakmadý. Yine de yýlmadý, direndi. Sivas maceramýz dört yýl sürdü. Bizi daðýttýlar. Her arkadaþýmýzý deðiþik yerlere gönderdiler. Bizler dostluðumuzu koparmadýk. Gittiðimiz yerlerde de sürdü dostluðumuz. Yazýþtýk, haberleþtik. Telefon etmezdik pek. O günlerde telefon etme þansýmýz yoktu. Yazýþmanýn keyfini yaþardýk. Haftada bir mektup yollardýk birbirimize.

            Aradan yýllar geçti. Yollarýmýz Ýzmir’de keþiþti. Ýzmir’e atamasý çýkmýþtý Selman aðabeyin, ben de özel sektöre geçmiþtim. Ýzmir’de görüþüyorduk. Emekli oldu özel sektöre geçti sevgili aðabeyim. Edebiyata olan sevgisi anlatýlýr gibi deðildi. Sivas’ta bile yazdýðý öyküleri okurduk. Hepsi de yaþamýn kendisiydi. Süzgeçten süzülmüþ sözcükler öyküleri oluþturuyordu. Titizdi dalýnda. Hep beklerdim kitabý ne zaman çýkacak diye. Yardýmcý ders kitaplarý, ÖSS kitaplarý çýkarttý. Kültür kitaplarý hep ötelendi.

            Bir buluþmamýzda elinde bir deste kitap vardý. Ýþte kitapsýzlýktan kurtuldum, dedi. Konak’ta Güzelim Kafe’de buluþmuþtuk. Þiir kitabýnýn adý, Hiçbir Yer’di. Kitap “ Hep koþturup durdum böyle/ Unutmaya iyi gelir diye” dizeleriyle baþlýyordu. Bu dizelerden sonra derin bir düþ katmanýna daldým. Bu dizeler bana Yunus Emre’nin, Ete kemiðe büründüm/ Yunus diye göründüm” dizelerini çaðrýþtýrdý. Bu dizeler avaz avaz baðýrýyordu. Çaðrýþtýrmaya gerek yoktu. Selman aðabeyi biraz olsun tanýyanlar bana hak verecekti. Dilek þiirinde “ Hep böyle kalsýn yüzünde esenliðin/ Billur Defne’m, sevgili torunum benim” derken yýllar öncesine, sonsuzluða bir mesaj yolluyordu. Selman aðabeyi yakýndan tanýdýðým için bunu çok iyi anlýyordum.  

            Selman aðabeyim, “Bir felaketi bölüþtük seninle/ Beklenmeyen ölüm sana düþtü- korkunç!” dizelerinde yaþadýðý gerçekten korkunç bir olayý anlatýyor. Oysa yaþamýnda ne denli korkunç olaylar yaþadý Selman Aðabey, bu olay onu derinden etkiledi. Bunu kanýtlarcasýna “ Nasýl unutmazsa anaç kuþ yuvasýný/ Ben seni öyle unutmadým” diyerek sonsuz sevdasýna dizelerle selam yolluyor. Bu selam dizelerle sonsuzluða ulaþýyor…

            30 yýl önce Ali Yüce’yi daha iyi tanýmýþtým Selman Aðabeyimden, Ali Yüce’ye adadýðý Memleket Televole þiirinde tam bir Ali Yüce özelliði yakaladým. Ülkemizin gerçeðini az ve öz dizelerle ne güzel de vermiþti sevgili aðabeyim. Aydede þiirinde çocukluða dönüþ, çocukluðun saflýðýna özlem vardý. Kim istemez, Affan Dede’ye para sayýp çocukluðuna dönmeyi. Bu þiirde bunu yakaladým, ya da bana öyle geldi. Sorunlarla boðuþurken, iþte bu þiir dedim, kendi kendime…

            Ders Hayat Bilgisi, þiirinde öðrencinin – Ama umudum evde kaldý öðretmenim! Dizeleri her þeyi anlatmaya yetiyor. Yýllarýn eðitimcisi, mücadele adamý Selman Büyükaþýk’ýn bu kitabýný okuyunca kendinizden çok þey bulacaksýnýz. Okuyun, bana hak verin. Size Selman aðabeyimin e posta adresini vereyim: selmanbuyukasik@hotmail.com adresinden bu kitabý edinmeye çalýþýn. Okuyunca bana hak vereceksiniz. Bakmayýn kitabýn arkasýnda yazdýðýna : Altmýþýndan sonra/ Hiçbir yer…” Onunla, dostluðuyla, sevgisiyle, her yer, her yer, diyorum.

            Ne iyi etmiþ de bu kitabý yazmýþsýn…