Söyler misin bana hayatýn zor anlarýnda iyi giden ne oldu ki?

            Evet, evet haydi söyle bana,

            Ýçinde bulunduðun bu pislikten baþka..

            Ohhh! Evindesin, rahat…

            Dünyanýn en güzel þehrinde, Akþehir’de rastlýyorum sana… Kendimin de sýkýntýlý bir anýnda…

            Oysa biliyorsun birbirimize karþý ne kadar da yalancýyýz…

            Tüm insanlar gibi…      Sýkýntý içindeyiz..

            Hayat çok zor be ! Üstelik de pahalý..

            Kim anlar sevgileri, kimler sevgilere sahip ki?

            Hayatýn hep sýkýntýlý, geçmiþ günlerin özlemini anlatan insanlara bir bak. Geçmiþ hayatýnda hiç sýkýntý çekmeyen insanlar, neþeli olduklarý anlarý hiç akýllarýna getirmez, hiç neþeli günlerinin yâdýný yapmazlar da hep sýkýntýlý anlarýný anlatýrlar ya…

            Kim kimi anlýyor, kim kimi seviyor ki?

            Sevenlere hep yanlýþ gözle bakýlmýyor mu ki…

            Neden seviyor?

            Niçin seviyor?

            Sevgisinde bir çýkarý mý var ki?

            Alýþmýþýz ya hep cinayet haberlerine…

            Hýrsýzlýklara, uðursuzluklara… Vurgunculara, soygunculara…

            Hep bir þeyin altýnda bir þey aramakla meþgulüz…

            Kim kimi anlýyor kim kimi seviyor ki?

            “Seviyorum” sözcüðü utanýlacak bir þey mi?

            Ya “ seni çok seviyorum “ sözcüðü…

            Aragon’dan bu yana insanlar “ mutlu aþk yoktur” demiþler, belki de doðru söylemiþler, Arogon aðabeyime þimdi hak vermemek elde mi?

            Neyse, dert etmiyorum.

            Mutsuzum, sýkýntýdayým.

            Bu havalar Orhan Veli’yi mahvetmiþ ya, ben sensiz, yokluðunda, seni görmeden  her havada sýkýntýdayým…

            Bugün sýkýntýdayým, beklediklerim gelmiyor…Ya sevdiklerim….

            Bilmezsin özledim sevdiklerimi… her þeyden önce de SENÝ ÖZLEDÝM…

            Ya sen? Sen nasýlsýn…. Bu gidiþin nereye kadar… Bu kaçýþýn…

            Bu sýkýntýlý hayatýn sýkýntýlarýnýn neresindeyiz?

            Ben bilmiyorum….

            …ve insanlar sýkýntýlarýn içinde sýkýntýlara katlanmak istemiyorlar… Kimsenin kimseyi dinlediði, anladýðý, anlamaya çalýþtýðý da yok…

            Ýnsanlarýn birbirlerine karþý söyledikleri sevgi sözcükleri de yalan…

            Çýkar sevgisi, menfaat sevgisi, palavra olmuþ sevgiler…

            Kimsenin kimseyi çekecek hali de yok..

            Yalan deme bu böyle…

            Þimdi bu sýkýntý deðil de ne?

            ****

            Ama ben tüm bu anlattýklarýmdan kendimi –müstesna- tutuyorum… Sana yalan söyleyemem, hiç de söylemedim; biliyorsun, “SENÝ SEVÝYORUM”…

            Benim tek sýkýntým var, o da yokluðun..hasretin…

            Yalan deme bu böyle…

            Þimdi bu sýkýntý deðil de ne?

            Bekliyorum seni…