|
Bizim küçüklüðümüzde her þeyi bilen aðabeyler olurdu. Biz 13-14 yaþlarýndayken, her þeyi bilen aðabeylerimiz bizden dört bilemedin beþ yaþ büyüklerdi, fakat onlar her þeyi bilirlerdi.
Onlarýn bilmediði yoktu. Amerika’yý da, Ýtalya’yý da, maçý da, futbolu da, siyaseti de, hayatý da, en iyi hangi takýmýn oynadýðýný da, sinemayý da, Amerika’nýn kovboylarýný da… aklýnýza gelebilecek her þeyi onlar bilirlerdi.
Biz onlardan küçüktük. Bir þey bilemediðimiz zaman genelde aðabeylerimize sorardýk. Hani onlar her þeyi bilirlerdi ya…
Neyse…
Uzatmayalým, kabak tadý vermeyelim.
Aðabeylerimizin içinde bir aðabeyimiz vardý ki ismi Kerim’di. Bir sevdiði vardý, dilimin ucunda ismi ya tam olarak hatýrlayamýyorum sevgilisinin ismini þimdi … Bu da sürekli olarak sevdiðinden bahseder, sevgilisiyle nasýl buluþtuklarýný, öyle ballandýra ballandýra anlatýrdý ki…
“Þöyle buluþuverdim, þöyle konuþuverdim… iþte Güvendik Pastanesi’ne gittik, muhallebileri yedik, ardýndan meyve sularýmýzý içtik… Oradan çýktýk…”
Anlatýrda anlatýrdý…
Aþk þiirleri yazmazdý, öyle güzel anlatýrdý ki sanýrsýnýz –aþk þiirleri yazan bir þairdi- sanýrsýnýz, hem âþýk, hem de þairdi…
Öyle güzel anlatýrdý ki, aðzýna bakardýk.
Yaþ olarak kendisinden küçüktük ya… kimse de Kerim’e “ Yeme bizi” diyemezdi…
Biz kimi sevdiðini bilirdik, bilmesine de bir gün Kerim’in sevdiði baþka birisiyle evlendi ve gitti.
Biz yine heyecanla : “ –N’oldu Kerim Aðabey, büyük aþkýnýz?” diye sorduk.
Kerim gülerek: Anlaþamadýk, kýz çok üzüldü ya, ben terk ettim dedi…
Yine biz bir þey diyemedik, “üzüldük” diyebildik..
Kimse de “yeme bizi” diyemedi…
Diyemezdik, zaten demedik de…
Kerim Aðabey, aþk þiiri yazmazdý, âþýk sanýrdýk, deðildi, ama öyle tatlandýra tatlandýra, ballandýra ballandýra anlatýrdý ki, duysanýz anlattýklarýný âþýk sanýrdýnýz, benim anlattýklarým yazdýklarým onun yanýnda ne ki, yazmýþ olsaydý, hem âþýk hem de þair sanýrdýnýz…
Kimse de “yeme bizi” diyemezdi…
Hani böyle bir söz vardýr, “yeme bizi” diye, o bize aþkýný, sevdiðini anlatýrdý ya…sevdiði baþka birisiyle evlenince anlamýþtýk, “yeme bizi” diyemedik, zaten diyemezdik de…
****
Þimdi de yazýyoruz ya, þu soruyu soruyorlar sürekli bana: “-Aþk þiirleri yazýyorsunuz, âþýk mýsýnýz?”
Bende bana bu soruyu soranlara þunu söylüyorum:
“Her aþk þiiri yazan âþýk mýdýr?
Her âþýk, aþk þiiri yazan mýdýr?”
Yetmiþ yaþýnda aþk þiiri yazýp kitap bastýranlara, her gün aþk þiirlerini yayýnlatanlara ne demeli?
Ayrýca, o kadar etkili yazýyorum ki, her gün okunuyor, yorumlarda bulunuluyor ki, kimse de YEME BÝZÝ demiyor…
Sizler okuyorsunuz, üstelik de çok beðeniyorsunuz…
Ne söyleyeyim þimdi ben size…
Siz “YEME BÝZÝ” demedikten, bu yazýlarýn okuru olduktan sonra…
Yazýyorum bir þeyler, sizler beðeniyorsunuz ya..
Aþk kimmm, biz kimmmm? Aþk bize hiç uðramadý, Aþk bizi terk edeli yýllar oldu, bizimki sanat olsun… deðil mi ?
Þimdi ne diyeceðinizi tahmin edebiliyorum.
Ne mi ?
— YEME BÝZÝ!
Ýster inanýn, isterseniz inanmayýn..
Öyle iþte…
Hoþça kalýn, hoþ kalýn.
|
Akþehir Lisesi ve N.Hoca Teknik Lise taþýnýyor, Ticaret Lisesi yer deðiþtiriyor