Hani giderken “Allah’a ýsmarladýk” diyecektin, hani giderken, apansýz gitmeyecektin… Hani söz vermiþtin… “Giderken mutlaka sana uðrayacaðým” demiþtin, Özür dilemiþtin, “iþlerim çoktu, uðrayamadým” demiþtin… Hani söz vermiþtin, “Allah’a ýsmarladýk” diyecektin, Yine sessiz, sedasýz, apansýz gittin…
Ýnanmýþtým sana, belki benim sana buruk bir “hayýrlý yolculuklardý” söyleyebileceðim, sonra gözyaþlarýmý sana göstermeden, yine yüreðime dökecektim.                                                    

Bir “Allah’a ýsmarladýk” ý bana çok mu gördün?                                                    

Senin yokluðuna alýþmak, seni yok saymak, benim için hasretinin yokluðunun diðer adý : Ölüm..            Ne seni sürekli düþünmek, ne de yokluðunda gözyaþlarýna boðulmak, yokluðunu þiir diye yazmak, - sanki þairmiþim gibi- kandýrmýyor ki beni.. Yoksun iþte… Yüreðimde atýyorsun, yalnýzlýðýn ortasýnda kalmýþým, koca þehirde öylece bekliyorum seni… Ne kadar kötü bir duygu… Ben bunu anlatamam ki…                           

Beni telefonla arýyor, soruyordun ya hani, “orada havalar nasýl?” diye, hiç sorma, yaðmur yaðýyor ya þimdi, bildiðin gibi deðil; hüzünle karýþýk yaðmur yaðýyor..Gözyaþlarým yaðmura karýþmýþ, hasret yaðýyor, sen yaðýyorsun…                                                                            

Ben þimdi yokluðunda aðlýyorum, gözyaþlarým yaðmur olmuþ, hiç havamda deðilim,         

Sen gittin ya hiç tadým tuzum yok benim,                                                                           

Hala da anlamýþ deðilim,
Bir “Allah’a ýsmarladýk” ý bana çok mu gördün?                                                                                

Gideceðini, beni, bu þehri terk edeceðini söyleseydin, inan bu kadar üzülmezdim. Kendimi bu ayrýlýða hazýrlardým, böylesine üzülmez, aðlamazdým. Ben hala anlamýyorum, hani giderken “Allah’a ýsmarladýk” diyecektin, þimdi sorsam, mutlaka bir yanýt hazýrlamýþsýndýr, “ani oldu, haber veremedim…” filan dersin…
Artýk sana bir þey sormayacaðým, yüreðim öyle acýyor ki, sormaya bile cesaret edemiyorum, öyle hüzün doluyum ki, “NASILSIN, ÝYÝ MÝSÝN?” diye soranlarým o kadar çoðaldý ki, “HASRET ÖLÜMÜN DÝÐER ADI BENÝM ÝÇÝN” diyemiyorum, bir aðýz alýþkanlýðý var, “iyiyim “ demek adet olmuþ ya, hiç sorma yokluðunda ben “iyiyim” bile diyemiyorum.Senin yokluðunun korkunç acýsýný taþýyorum,                                                         

Hala da anlamýþ deðilim,
Bir “Allah’a ýsmarladýk”ý bana çok mu gördün?                                                            

Dýþarýda yaðmur yaðýyor, hüzünle, hasretle karýþýk.     

Ne yazacaðýmý, ne söyleyeceðimi bilemiyorum, vefasýz mý diyeceðim, hayýrsýz mý diyeceðim, o kadar çok seviyorum ki, -bir þey de diyemiyorum- bir veda etmeden, ansýzýn, habersizce çekip gittin ya, bana da senin yokluðunda hasretine dair bu yazýyý yazmak kaldý.
Sen yoksun ya, bir veda etmeden, bir Allah’a ýsmarladýk demeden gittin ya….Söyler misin bana, ben seni ne zaman kýrdým, ne zaman üzdüm?                                                                             

Sana kýrgýným, anlayamazsýn þu anda beni, çok üzgünüm ama, ben hala sorumun cevabýný senden alamadým; seni anlamýþ da deðilim, anlayamadým,

Bir “Allah’a ýsmarladýk”ý bana çok mu gördün?                                                  

Yine de hoþça kal ..