|
Bir sevda yaralýsýydý gönlüm; sevdandan yaralý.
Bir istasyon terkedilmiþliðiydi gönlüm.
Gün ýþýðýnda, gecenin karanlýðýydý sevgin; güneþin batarken tutuþturduðu ufuklar gibi.
Terkedilmiþliðim yakmýþtý seven gönlümü.
Sevdanýn yaralýsýydý gönlüm.
Nereye gitsem, hayalini de yanýmda götürürdüm.
Gülen simsiyah gözlerin, yoksa yüzün müydü?
Hayalin yokluðunda gerçeðinde de güzeldi...
Sen benim düþüncelerimin prensesi, misafiriydin.
Sen benim karanlýk gecelerimin yýldýzý, gündüzümün güneþiydin.
Seni sevdiðimi söylerdim, þiir þiir, hece hece..
Günlerdir yokluðunla baþbaþa, günlerdir uykusuzum.
Kimseyle bir alýp-veremediðim, kimseyle bir derdim yok; olmadý, olmaz da... bir senin yokluðundu derdim...
Orada, burada bu koca þehirde geziyorum.
Sevmeyenler anlayamaz sevgimi, okusalar da dinleseler de anlayamazlar...
Bir sevda yarasý kaldý gönlümde...
Aþksýz insanlar, aþký yaþayamayanlar beni anlayamaz,oysa aþk yoksa hayatýn anlamý yoktur, onlar bilmezler, duygusallýk yoksa hayat da yoktur anlamazlar...
Ýnsaný insan yapan sevgidir, aþktýr, duygularýdýr, kavrayamazlar...
.......ve sen yoksun ya... kahretsin!
Sen gittikten sonra aþksýz insanlarýn sahte çýðýrtkanlýklarý da yayýldý ortaya...
Anladým artýk sevgin, aþkýn senin de tükendi...
Gönlündeki dünyanýn, aþk hayatýnýn akrebi, yelkovaný , aþk hayatýnýn nabzý da durdu...
......ve ben yaþýyorum hala...
Gönlümdeki sevdanýn yarasýyla..
Aþksýz insanlar bu yüzyýlda parayý, çýkarý, riyayý, yükselen binalarý, tüten fabrika bacalarýný, servetlerinin üstüne servet katabilmelerinin hesaplaraný anlayabilirdi...
Aþksýz insanlar aþký anlayazdý, anlayamadýlar da hiçbir zaman da anlayamayacaklarý gibi...
Sen de aþksýz insanlara katýldýn ya...
Alacaðýn olsun...
Oysa ben hala yaþýyorum, aþký yaþamayan, aþký yaþatmayan, yaralý gönülleri gönlüm bilerek tüm aþksýz insanlara inat!
Yaþasýn aþk!
Not : Resim hayali olarak çizilmiþtir.

|