Köklü Akþehirlilerin oturduðu mahalleydi Çay Mahallesi. Bundan altmýþ, hatta daha da geriye gidersek yetmiþ seksen yýl öncesinin akþehirlileri bilirler elbette. Herkesin herkesi tanýdýðý, bildiði, gülümsedii, selam verdiði, dedikodu yaptýklarý Akþehir in Çay Mahallesi. Hani, Cumhuriyet Ýlkokulu nun bulunduðu mahalle. Yemyeþil Akþehir in nadide mahallesi. Yaz günleri kadýnlarýn sokakta oturduklarý, çekirdek çitlettikleri, misafir kahkahalarýný taþýyan güzelim sokaklar.

          Bu mahallede kimler oturmadý ki, Akþehir in eski Belediye Baþkanlarýndan rahmetli Yaþar Cenikoðlu,  Pervasýz Gazetesi nin kurucusu Ahmet ÞENER yine Akþehir in tanýnmýþ Akþehir ismi ile özdeþleþmiþ Akþehir in ilk faytoncularýndan faytoncu Sabri Bey ilk anda aklýma geliverenler...kimler geldi kimler geçti bu mahalleden... Bakýn unutuyordum... yine Akþehir Saray Sinemasý nýn makinistliðini yapmýþ, rahmetli Bayram (Mavili) Yine, eski Akþehir Belediye Baþkanlarýndan rahmetli Cevdet Köksal Beyefendi...
          Yýllar öncesinin tanýnmýþ güzel simalarý hep bu mahallede otururdu. Bu mahalle Akþehir in en gözde, en köklü mahallesiydi...
          Yetmiþ yýl, seksen yýl öncesini hatýrlayamam; otuz yýl öncesini de þöyle böyle... Hatýrladýðým kadarýyla sular kesilir, elektrikler kesilir, sanayaðý,  tüpgaz kuyruklarý ile ömür geçerdi. Yine de o günler güzel günlerdi. Çarþý pazara birlikte gidilir, birlikte dönülürdü. Bugün de olduðu gibi yorgunluktan omuzlarý çökmüþ, babalarýn eve yorgun argýn dönüþlerine tanýk oldðu, çocuklarýn saklambaç, misket oynamaktan, annelerin akþam olunca ne piþireyim kaygýsýyla eve girdikleri sokaklar.
          Ne çok elektriklerimiz kesilirdi, ne çok sularýmýz. O zamanlar þimdi olduðu gibi her evde sular  Ýbre Suyu gibi temiz  akmazdý. Ortak bir çeþmeden su alýnýrdý...
          Akmayan sularýn tek çaresi Cumhuriyet Ýlkokulu nun bahçesindeki çeþmeydi.
          Bugünün ne Savaþ Köyü ne giderken görülen ne de Ýstasyon a giderken görülen devasa yapýdaki Baðkur Evlerine, Öðretmen Evleri ne, Yeni Mahalle ne Hýdýrlýk Mahallesi ne Ucuzluk þimdiki gibi kalabalýktý, deyim yerindeyse bugünkü hallerinden eser bile yoktur.
          Yine bugün Akþehir in en güzel yerlerinden olan Yeni Mahalle ve Yeni Garaj Caddesi yýllar öncesinin tek baþýna gidilemeyen, ýssýz sessiz ve sakin bir mahallesi olarak bilinir di ki geceyi býrakýn gündüz bile býralardan gidilmesi imkansýzdý.
          24 Aðustos Bulvarý nýn bugünkü güzelliðinden de eser yoktu. Bir gün buranýn 24 Aðustos Bulvarý ismi alacaðý, güzelim devasa binalarýn yapýlacaðýn söylense, ancak insanlar gülüp geçerdi.
         ....ve Öðretmen Evleri nin bulunduðu mahalle, eskilerin mezarlýk olarak tabir ettikleri bir yerdi. Nerede þimdiki güzelim Öðretmen Everi den o zaman eser... varsa yoksa bir Çay Mahallesi, bu mahallenin de tanýnmýþ isimlerinden söz edilirdi ki, mahallenin en çok tanýnan ismi ise FAYTONCU SABRÝ ydi...
        Neden Faytoncu SABRÝ diyecek olursanýz ki o zamanlar nerde taksi, nerede minibüs...
        Nereye gidilecek, Ilgýn a, Yunak a, Çeltik e...
        Kim var?
        Akþehir in ilk faytoncusu FAYTONCU SABRÝ....
        Þimdikiler -yeni yetmeler- FAYTONCU SABRÝ yi bilemez, anlayamaz.... ancak geçmiþi yaþayan insanlara sormalarý lazým ... Hatta ve hatta Ýç Anadolu Bölgesi ne.... Tuzlukçu ya, Ilgýn a, Yunak a, Çeltik e.... o zamaný yaþayanlara...
        Faytoncu Sabri AKÞEHÝR e BÜYÜK HÝZMETÝ DOKUNMUÞ -GÜZEL BÝR ÝNSANDI-
        Neyse... 
        O günler güzel günlerdi...
        Mahalleleriyle güzeldi...
        Anýlarýyla güzeldi...
        Ýnsanlarýyla, insanlar arasýndaki iliþkileriyle güzeldi.
        Garip bir mutluluktu.. Belki susuz bir mutluluktu. Belki elektriksiz bir mutluluk, fakat mutluyduk. Kaloriferlerin deðil, yanan sobanýn odunlarýndaki çýtýrtýyla mutluluk, elektrikle deðil, yanan idare lambasýnda mutluluk, bugün oldðu gibi taksilerle deðil ama faytonlarla, yaylýlarla mutluluk... Mutluyduk iþte bir þekilde mutluyduk...
       Cumhuriyet Ýlkokulu nun önünden geçerken, yýllar öncesini hatýrladým. Cumhuriyet Ýlkokulu nun kýrýlan camlarýna bakmýþtým bir zamanlar....
       Ne hatýralarýmýz vardý...
       Bugün bile büyük bir mutlulukla söylediðimiz "Ben Cumhuriyet Ýlkokulu mezunuyum," diyen çok insanýn mutluluðunu gözlerinde hala görür gibiyim...
      Cumhuriyet Ýlkokulu þu anda konuk evine dönüþtürüldü...
      Gururla baktým Cumhuriyet Ýlkokulu na, o ne kadar Konuk Evi olsa da, benim mezun olduðum , gururla söylediðim "Ben Cumhuriyet Ýlkokulu mezunuyum" dediðim okuldu...
     Üzüntü ile baktým Çay mahallesi ne... Geçmiþin anýlarýna... Belki hayattý üzen bizi... belki de hatýralar...
     Düþündüm, hepimizin hayatý anýlardan, bu güzelim þehrin güzelliklerinden geçiyordu...
     Anýlarýn bir köþesinde sýkýþtým kaldým... anýlar yýktý gönlümü, ben üzüldüm, þehir üzüldü, anýlar beni yýllar öncesine götürdü...
     AKÞEHÝR ÇAY MAHALLESÝ, geçmiþiyle, geleceðiyle Akþehir de ayrý bir güzellikti.....