Filmin en heyecanlý yerinde ara verilirdi. On dakika mola. Seyirciler koltuklarýndan kalkmadan, gazozcu, leblebici, çekirdekçi sinema salonuna dolardý. Sinema salonunu sesleriyle çýnlatýrlardý. “ Buz gibi gazozzzz” Çekirdekçiiii! “ Söylemeyi unutuyordum. Film baþlamadan sinema salonunun ön koltuðunda oturan o zayýf uzun boylu adam, sanki birisi yerine kapacakmýþ gibi yine yerinden hiç kalkmaz oturduðu yerde otururdu.

 Sonra yeniden film baþlardý. Saat: 14.00 de baþlayan filme neredeyse filmin sonuna doðru gelenler de olurdu. Filmin birinci bölümünü giremeyenler için ikinci kýsým ne kadar anlaþýlýr bilmem ama belki de onlar sinemaya geç gelmenin acýsýný on, bilemedin onbeþ dakika kadar gösterilecek bir filmde çekerlerdi. Ne olurdu sanki Makinist Mavili filmi bir daha gösterse. Bir de yanlarýnda oturan seyircilere sormalarý yok mudur? “Ne oldu? Nasýl oldu? Kötü adam bu mu?” gibi konuþmalar duyulurdu. Yandaki sýralardaki seyircilerden sesler gelirdi. “Susun artýk be kardeþim! Burada filmi izleyemiyoruz. Önce gelseniz olmaz deðil mi?” Yandaki sýralardaki seyircileri rahatsýz ettiðini anlayan geç gelen seyircilerden artýk bundan sonra ses çýkmazdý.

 

  Her güzel þey gibi film de son yazýsýyla biter, salon yavaþ yavaþ boþalmaya baþlardý. Artýk izlenen filme göre kimi zaman aðlayarak, kimi zaman gülerek sinema salonu boþalýrdý. Mavili sinemanýn salon kapýsýný kapatýr, üst salonda kalanlar var mý diyerek üst salona bakar, üst salonun da kapýsýný kapatýrdý, sonra sinemadan sessiz ve aðýr adýmlarla çýkanlar, evlerinin yolunu hülyalý adýmlarla tutardý.

 

 Akþam konuþmalarda ise þu konuþmalara þahit olunurdu.

 

 Kadýn sinemadan gelen kocasýna:

 

 —Bu saate kadar neredeydin?

 

 Kocasý:

 

 —Akþehir Saray Sinemasý’nda.

 

 —Bir gün de beni sinemaya götürsene.

 

 —Seni de götüreceðim.

 

 —Hep böyle söylüyorsun, söyle ne zaman?

 

  —Haftaya hayatým haftaya götüreceðim.

 

Hem haftaya Saray Sinemasýna “sevgilim sen bir meleksin “ filmi gelecekmiþ, film geldiðinde seni de sinemaya götüreceðim.

 Günler geçer, yemekler yenir, çaylar içilir, çocuklara masallar söylenerek uyutulurdu. Her gün sinemadan çýkanlar film hülyalarýyla uyurlar, film hülyalarýyla kalkarlardý. “Sevgilim sen bir meleksin “ filmi, Saray Sinemasý’na gelmez mi? Yoksa gelmemiþ midir? Oysa o yalan hep sürer gider. “Sevgilim sen bir meleksin filmi geldiðinde seni de sinemaya götüreceðim, söz! “ (Bitti)