Hatýrlýyordum iþte. Yavaþ yavaþ hiçbir ayrýntýyý atlamadan yazmaya gayret ediyordum.

            “Yine bitmedi mi?” diye bir ses duydum.

            “Bitmedi,” dedim.

            Sinirlerim iyiden iyiye gerilmiþti. Kamyon garajýndaki adamý çok kötü dövmüþ, üstelik katil de olmuþtum. Aman Allah’ým ben ne yapýyordum?Yolun bir kilometre kadar ötesinden kar temizleme makinesi geliyordu.

            Yaklaþýnca durdum.

            Kar temizleme makinesinin operatörü indi.

            Karanlýkta siyah bir gölgeyi andýrýyordu.

            “Ýyi akþamlar”

            “Böyle iyi akþamýn…”

            “Yeni temizledik, yavaþ gidin, bu soðukta buz tutmuþ olabilir..”

            “Sað ollll! Sað ollll!” diye baðýrdým.

            Kar temizleme makinesý olduðu yerde çalýþýyordu.

            Çalýþan kamyonetime binip tekrar yola koyuldum. Allah kahretsin! Birkaç kilometre ötede Emel’in karlarda uzanan ceseti ile karþýlaþacaklardý.

            Çok çabuk gitmek gerekiyordu.          O hýzla gaza bastým.

            Operatör arkamdan baðýrdýðýný duydum.

            “Serseri yavaþþþþ!” diyordu.

            Birkaç kilometre ötede trafik polisleri bekliyordu. Artýk þehir de görünüyordu; yavaþlamýþtým fakat lastikler yine kaydý. Direksiyon hâkimiyetini kaybediyordum. Elektrik direklerinden birisine çarptým. Araba artýk kýzak gibi kaymaya baþlamýþtý. Birkaç kilometre ötede polis aracýyla geldi. Fren yaparak durabildi.

            Polis artýk önümdeydi. Bu arada çarpmanýn etkisiyle baþým ön cama gelmiþ alným kanýyordu.

            Kapýyý açarak:

            “Ne yapýyorsun, bu havada bu sürat!”

            Arabanýn içine girdi.

            “Ýyi pek bir þeyin yok, sadece alnýn kanýyor…Ucuz atlatmýþsýn..” diyerek ardýndan:

            “Ehliyet !” dedi, “ehliyetini verrrr!”

            Torbido gözünden ehliyetimi verdim.

            “Nereye gidiyordun?”

            “Tuðlalarý boþaltmaya…”

            “Adýn ne”

            “Kemal”

            “Bu fýrtýnada, bu karda tuðla boþaltmaya öyle mi?”

            “Evet..”

            “Serseri” dedi, “bu arabanýn içi kan gölüne dönmüþ, ne yaptýn sen?”

            Polisin tabancasýný ani bir hareketle belinden almýþtým. Aramýzda bir boðuþma olmuþtu, ne olduðunu anlayamadým. Çenemde bir yumruk hissetmiþtim. Daha sonra Allah kahretsin! Ayaðým…ayaðým… ayaðýmdan vurulmuþtum. 

            Sonra diðer polisler geldi… Hatýrlayabildiklerimin hepsi bu…

            Sonra odanýn içindeki o sesi iþittim.

            “Haydi artýk bitir… sabahýn beþi oldu…”

            “Az kaldý” diyordum. “Az kaldý…”

            Birisi yazdýðým kâðýtlarý aldý.

            “Neden yaptýðýný anlattýn mý?”

            “Anlattým “ diyordum. “Anlattým.”

            …ve gecenin bir yarýsý kendi kendime þu suali soruyordum : “Neden yaptým? Nedennnnnn?”

                                                           BÝTTÝ