-Nasreddin Hoca’yý görmek için evinden kaçan çocuklar için-

Bir istasyon terk edilmiþliðiydi kalbim, ihanetler, üzüntüler, hayal kýrýklýklarý..

Bir tren gidiyordu þehrin giriþinden, çocuklar Nasreddin Hoca’nýn türbesini görebilmek için yüzlerce kilometre uzaklardan Akþehir’e kaçýp geliyordu.. 

Bu olay gerçek ile vakiiydi..

Bilenler bilirdi…

Onlar ki çocuktu, yüzlerce, binlerce kilometre uzaktan gönüllerinde yaþattýklarý Nasreddin Hoca’nýn sevgisi için kaçýp gelmiþlerdi. 

Bu ne büyük bir sevgiydi..

Bir tren kalktý yüreðimden… bir tren kalktý istasyondan…

Üzüntü hadsiz, yaralanmak hesapsýzdý..

Bir tren kalktý gönlümden, hiçbir istasyona uðramadan yol aldý gidiyordu, dünyaya ün salmýþ Nasreddin Hoca’sýyla..

Hazýrlýklý deðildik..

Her Nasreddin Hoca’nýn isminin, baþka þehirlerle anýlmasýyla,

Nefret ettik, yeri geldi haklý olarak da kýzdýk…

Nasreddin Hoca’mýzý yeni yeni tanýtabildik…

Sivrihisarlýlar Nasreddin Hoca’ya sahiplendi..

Kayserililer..

Bulgaristanlýlar, Yunanlýlar..

Kimler, kimler?

Avrupa sahiplendi, Amerika sahiplendi, geriye bir uzaylýlar kaldý…

Belki onlar da sahiplenmiþtir..

Bilen mi var.

Ýletiþim eksikliði miydi?

SON ZAMANLARDA SAHÝPLENDÝK…

SON YILLARDA  OLDU HERÞEY..

BÝRDEN KÜLTÜRÜMÜZE SAHÝP ÇIKTIK, NASREDDÝN HOCAMIZA, KENTÝMÝZE, YEÞÝLLÝÐÝNE…

….ve aynaya baktým. Sinirli anlarýmda deðildim, kimseye kýzmadým, kimseden nefret etmedim, yüzüme baktým, uzun uzun, ilk kez kendimi gördüm…

Yumruk attým aynaya…

Kýrgýn deðildim, kýrýlmadým, fakat ben böyle deðildim.

Bir istasyon terkedilmiþliðindeydi sanki gönlüm.. Bir tren geliyordu uzaklardan… çokkkk uzaklardan… 

ÇOCUKLAR GELÝYORDU NASREDDÝN HOCA’MIZI GÖRMEK ÝÇÝN, DOÐRUSU-GELMÝYOR EVLERÝNDEN KAÇIYORLARDI..

NE HAYALLERÝMÝZDEN, NE GERÇEKLERDEN ÖDÜN VERÝRDÝK..

VERMEDÝK, VERMEYÝZ ALLAH’IN ÝZNÝYLE…

DUR! DEDÝK, DURUN ARTIK DEDÝK!

ÞÝÝRLERLE, HÝKÂYELERLE, ROMANLARLA, KONFERANSLARLA TÜM AKÞEHÝRLÝLERCE TÜM TÜRKÝYE’YE DÜNYAYA BÝR SESLENÝÞTÝ…

TARÝHÝMÝZE, KÜLTÜRÜMÜZE, GELENEKLERÝMÝZE SAHÝP ÇIKTIK…

…ve çýkacaðýz da….