Lokantacý:

“Bunlar da ne böyle?”

Avukat Hasan tabancasýný iki eliyle kavrayarak:

“Þimdi onlara göstereceðim!” diye haykýrýyordu.

“Dur Hasan! Durrrrr!  Býrak deliliði…”

Haydar:

“Býrak gebertsin þu yaratýklarý…”

“Hayýr! Hayýr olmazzzz! Ya öldüremezse? Ýçeri girdiklerini düþün. Biraz önce dýþarýya çýkan kýzý …”

Þu anda Avukat Hasan’ý ve lokantacýyý tutmuþ, dýþarýya çýkmalarýna izin vermemiþtik.

Biraz önce bayýlan kadýn ayýltýlmýþ, lokantanýn bir sandalyesine oturtulmuþtu…

Yaratýklar kanatlarýyla camlara çarpmaya baþladýlar. Ýçerdekiler korkuyla haykýrýyor, çýðlýklar atýyorlardý.

Lokantacý:

“Yeter artýkkkkk! “ diyerek, kapýyý araladý.

“Dikkatli olllll!”diye baðýrdým.

O kargaþa ve gürültüden sesimi duyuramadým.

Lokantacý kapýyý aralamasýyla, elindeki döner býçaðýný ilk yaratýðýn karnýna saplamasý bir olmuþtu. Þimdi yaratýktan irin gibi yeþil bir kan akýyor. Yaratýk olduðu yerde debeleniyordu.

Kapý aralýðýndan Lokantacýnýn sesi geliyordu.

“Geberrrrr! Geberrrrr! “

Kapýnýn önündeki lokantacýyý ben ve Avukat Hasan hemen içeriye çektik. Üzerine kan ve irin sýçramýþ, yüzü olduðu gibi kan olmuþtu. Yaratýklardan bir tanesini öldürmüþtü; korkudan hala elleri titriyordu.

“Tamam,  tamam onlardan bir tanesini hakladým” diyordu.

Hepimizin elinde lokantadan ele geçirdiðimiz, býçaklar, kepçeler, þiþler vardý, Avukat Hasan’ýn ise tabancasý…

Yaratýklardan bir tanesi ölmüþtü ki bu bizim için bir ümit olabilirdi. Ya ölümsüz olsalardý…

****

                                                                                                                           Sayfa: 7

Avukat Hasan tabancasýný havaya kaldýrdý.

“Dur!“ bile dememize fýrsat býrakmadan, tekrar kapýyý aralayýp, kapýya yakýn yaratýðýn üzerine kurþunlarý boþaltmaya baþlamýþtý.

Bir yandan da baðýrýyordu:

“Hepinizi geberteceðimmm! Hepiniziiii!” diye haykýrýyordu.

Yaratýktan kanlar fýþkýrýyor, hayvandan homurtulu sesler çýkýyor, yere yýkýlan yaratýktan akan kanlar lokantanýn kapýsýnýn içinden lokantaya doðru yayýlýyor, lokantanýn içini kan gölüne döndürüyordu.

Sonra diðerine ateþ etmeye baþladý, biz her þeyi lokantanýn içinden bir film seyreder gibi seyrediyorduk.

Gözle görülen üç yaratýk lokantanýn önünde cansýz bir þekilde yatýyorlardý. Hasan içerideydi, içeride olmasýna, fakat tüm vücudu kandan görünmüyordu. Bundan sonraki bir saat çok zor ve aðýr geçti. Karanlýk iyice çökmüþ, koyu bir renk almýþtý. Sanki bu karanlýk kýyametin bir habercisiydi.

Ya dýþarýda baþka yaratýklar varsa… Sabahý beklemek en hayýrlýsýydý.

Uyandýðýmýzda dýþarýda yatan üç yaratýk ve güneþin doðduðunu görmüþtük.

Bizim için kýyamet olan o fýrtýnanýn baþladýðý andan itibaren ölümü her dakika yaþamýþ, yaratýklarla girdiðimiz mücadeleden zaferle çýkmýþtýk: fýrtýna baþladýðýndan bu yana üç gün geçmiþti; fakat endiþelerim hala yerini sevince býrakmamýþtý, kasabadan uzak eþimi ve çocuðumu düþünüyordum. Ya orayý da yaratýklar basmýþsa…

            Hepimiz ailelerimizden ve dünyadan kuþku duyuyorduk.

            Bir anda lokantanýn kapýlarý açýldý. Karanlýk kaybolmuþ, yerini güneþe býrakmýþtý fakat yapýlmasý gereken yýkýlmýþ evler, kesilmiþ elektrikler, kýrýlmýþ camlar ve adeta savaþtan çýkmýþ talan olmuþ bir kasaba vardý.

            Yaþadýklarým belki hayaldi, fakat gerçek olmasýný hiçbir zaman düþlemediðimiz hayallerdi… Böyle bir tehlikeden habersizdik, kurtulma þansýmýz da yok kadar azdý.

            Bu hikâyemi þimdiye kadar kimseye anlatmadým, hatýrladýkça korktum. Bu sadece bizim için deðil dünya içinde bir KARA ÖLÜM’ dü. Karanlýktan gelen bir ölüm gelip bulduðunda hayallere yer vermeyecek, dünyamýzý belki gökyüzünden belki de yerin derinliklerinden yer üstüne çýkacak garip yaratýklar saracaktý; uzaydan da gelebilecek tehlikeleri unutmamak gerekirdi.

            Hayallerden kurtulup uyumam gerekiyordu. Gece yarýsýný çoktan geçmiþti.

            Bunlarý yazmam gerekiyordu ve yazdým.

            Gazeteye verdiðimde, yarýn okurlar þunu söyleyecekti: “Bunca iþin içinde bunlarý nasýl yazýyorsun?”

            Onlara peþin peþin þöyle seslenmek istiyordum : “Karanlýkta”

BÝTTÝ