Gece, siyah takým elbise giymiþ bir damat misali Hýdýrlýk’ýn üstünden, Huzur Evi’nden, Açýk Hava Tiyatro Salonu’ndan geliyordu Akþehir’e. Kent geceyi yayýlan çam kokularýyla, þehrin dört bir yanýný süsleyen pýrýltýlý yýldýz kümelerini andýran, pýrýl pýrýl parlayan ýþýk demetleriyle karþýlýyordu. Günlük çalýþmalarýndan yorgun düþen insanlarla birlikte, bu kentin yorgunluðu da artýk dinlenmeye çekilmiþti. 

            Ýftar için sofralar hazýrlanmýþ, baþta hurmalar, zeytinler, çorbalar, salatalar, fýrýndan taptaze çýkmýþ pideler sofralara dizilmiþti.  Ýftar saatinin beþ dakika öncesinden ihtiyarlar yer sofralarýna baðdaþ kurup oturmuþlar, televizyonlar, radyolar açýlmýþ, gözler iftar saatine kilitlenmiþ, kulaklarsa ezan sesinde, küçüklerse top atýþýný izlemek için Hýdýrlýk’taki bölgeye gözlerini dikmiþler önce topun dumanýný, ardýndan sesini duymak için pür dikkat bekliyorlardý.

            Ýftardan sonra iki yaþlý çiftin ayak sesleri, kente yeni döþenmiþ taþ yollarda yürüyordu; kadýnýn sesi duyuldu:

            —Fevzi, biraz hýzlý yürü, biraz hýzlý.

            Fevzi kocasýydý. Aslýnda ona iki deðil de üçayaklý demek lazýmdý. Geçen kýþ buzda kaymýþ, ayaðýný incitmiþti, o zamandan bu yana da bastonla yürümeye baþlamýþtý. Fevzi Amca yýllarca bir kamu kuruluþunda çalýþýp emekli olmuþtu; þimdi de zar zor teravih namazýna gidecekti; hem de yeni restore edilen Meydan Camii’ne…

            Fevzi Amca, karýsýnýn arkasýndan bastonuna yaslana yaslana:

            —Ancak Müzeyyen Haným, ancak diyordu. Ne diyorum biliyor musun? Teravihten sonra da emekli Rýzalara uðrayalým. Kaç zamandýr gelmiyorsunuz diyerek gönül koyuyor. Hem bir Ramazanýnýz mübarek olsun der, hem de biraz oturur, kahvelerini içeriz. Ne dersin? Kaç zamandýr da görmüyorum; üstelikte mesaiden arkadaþýmdý. Çok ayýp oldu çok…

            — Tamam dedi, Müzeyyen Haným. Tamam. Bir camiye gidelim. Teravih namazýmýzý kýlalým da Rýzalara da uðrarýz.

            Kocasýnýn koluna girerek camiye doðru yürüdüler.

            Þehrin ýþýklarý kent karanlýða gömüldükçe daha çok þehri aydýnlatýyor, iki çift yaþlý ayak camiye doðru yaklaþtýkça kalpleri yýllarýn verdiði yorgunluða raðmen daha bir mutlu, daha bir huzurlu çarpýyordu.

            Teravih namazýndan sonra insanlar birer ikiþer camiden daðýlmaya baþladýlar. Fevzi Amca ve Müzeyyen Haným tekrar cami çýkýþýnda buluþtular.

            Müzeyyen Haným tekrar Fevzi Amca’nýn koluna girmiþti.

            —Rýzalara gidecek miyiz? Diye sordu.

            —Rýzalara gidelim diyordum ya, kendimi pekiyi hissetmiyorum. Hem bu topal ayakla da ta Altunkalem Mahallesi’ne kadar yürüyecek gücü de kendimde bulamýyorum. En iyisi ölmez de sað olursak, inþallah yarýn diyordu, yarýn…

            Fevzi Amca ve eþi iki yaþlý yürek, iki yaþlý ayak pýrýl pýrýl parlayan kentte yavaþ yavaþ gözden kaybolarak yürüyorlardý.

            Cami avlusundan ilerleyen insanlarýn sesleri gecenin sessizliðini bölüyor, sokaklarý çýnlatýyor, gençlerin ayak sesleri yaþlý ayak seslerini bastýrýyor, kimi gece yarýlarýna sahura kadar açýk Akþehir kahvehanelerinde yer bulabilme telaþýyla okeyin, tavlanýn, elli iki kâðýdýnýn baþýna, kimi de þu mübarek aylarda evlerinde Kur’ân-ý Kerim okumanýn heyecanýyla evlerine dönüyordu.

            Kent sessiz sakin ve huzur içindeydi. Yýldýzlar içindeki gökyüzü, sevgi dolu bir sevecenlikle sanki Akþehir’e bakýyor, gülümsüyor, gök küresi tüm yýldýzlarýný þehrin üzerine döküyor, gece karanlýðýný aydýnlatan yýldýzlarýn ýþýklarý þehri bir baþka aydýnlatýyordu.