GÖNÜLSÜZ GÖNÜL
Abdülhak Hâmid in evindeki sohbette, konu gençlik ve ihtiyarlýktan açýlýr. Yaþý geçmiþ bir haným, Abdülhak Hamide döner ve:
-Efendim, gönül kocamaz! Der.
Hamid cevap verir:
-Kocamaz ama kocamýþ bir vücut içinde oturmak da istemez.

BÖYLE KORUNUR
Çok deðerli olan kütüphanesini millete vakfeden Koca Ragýp Paþa, onlarýn bakýmý için tanýdýklarýndan birini memur tayin eder.
Bir gün ansýzýn kütüphanesini ziyarete giden Paþa, etrafý ve kitaplarý toz, toprak içinde bulunca caný çok sýkýlýr ve belli etmemeye çalýþarak:
-Seni tebrik ederim yavrum, der. Gerçekten de gerçekten de emniyetli bir adammýþsýn. Teslim edilen þeylere hiç el sürmemiþsin, aferin!

VELÂYETÝN GÖRDÜÐÜ
Fatih Sultan Mehmet, çocukluðunda biraz yaramazlýk yapýnca, babasý olan 2. Murat Han:
-Ne kadar yaramaz bir çocuksun, senden adam olmaz diye çýkýþýr.
Orada bulunan ve velâyet sýrrýyla kalp gözü açýk olan Akþemseddin Hazretleri, hafifçe gülümseyerek þöyle der:
-Peder ne der, kader ne der.

ÇIKMAYAN MANA
Mehmet Akif, Baytar Mektebinde müdür muavini olarak çalýþtýðý bir dönemde, muhasebeden gelen bir yazýyý anlayamaz. Yazýyý kaleme alan Salih Efendiyi aratarak yazýda ne demek istediðini sorar:
-Salih Efendi Ýki türlü mana çýksýn diye böyle yazdýk efendim cevabýný verince, Akif dayanamaz ve:
-Hayret doðrusu, der. Biz birini bile çýkartamadýk da.

SOKRAT VE BÝLEYTAÞI
Talebelerden biri Sokrat a sormuþ:
-Herkese güzel konuþma dersleri verdiðin ve onlara hitabet sanatýný öðrettiðin halde, niçin sen de çýkýp bir konuþma yapmýyorsun?
-Evlat, demiþ Sokrat. Bileytaþý keskin deðildir amma, en sert demiri bile keskin eder...

ANLADIÐININ ÝSPATI
Tanýdýklardan biri, yazdýðý romanýn müsveddelerini Neyzen Tevfik’e göstererek fikrini sorar:
Neyzen beðenmediðini ifade edince, adam:
-Ýyi ama der. Siz hiç roman yazmadýnýz ki!
Neyzen Tevfik þu cevabý verir:
-Ben yumurtanýn tazesini bayatýný iyi anlarým. Ama bu güne kadar hiç yumurtlamadým.