Dýþarýda sertçe bir kar yaðýyordu. Bugün caný erkenden kalkmak istemiyordu. Herhalde yaþlýlýðýn belirtileri bunlar dedi kendi kendine yatakta ve yorganý baþýna çekti. Epey zaman uyumuþtu. Birden ürperdi. Geç kalmýþtý. Hemen kalktý. Giyinmeye baþladý. Týraþ olmayý düþünmüyordu. Kirli bir sakalý olmuþtu. Aman olsun dedi, sanki devlet dairesine gideceðim.

Evden çýkýp yürümeye baþladý. Kar hýzýný kayýp etmiþti. Hatta güneþ var olan bu az karý da eritmeye baþlamýþtý. Ýþin aksi tarafý iyice eskimeyen yüz tutan ayakkabýlarý su almaya baþlamýþtý. Gölcükleri atlaya atlaya ilerledi. Hoca’nýn heykelinin yanýna varmýþtý. Çevreye bakýndý. Gelenlerin sayýsý epey azdý. Belki de iþe gitmiþlerdi. Mehmet Efendi dükkânýný çoktan açmýþtý. Kendine oturacak kuru bir yer aradý. Çok gözden ýrak olmak istemiyordu. Diðerlerinin içerisine girmek istemedi.az ileride heykelin saðýnda kendine bir yer buldu, oturdu. Kar yormuþtu onu.  Bir sigara yaktý.  Ah bu sigara gücümü alýp gitti, Býrakamadým þu mereti diye iç geçirdi.

Eskilere daldý. Gençliðini düþündü. Babasýnýn tut þu kütüðün ucundan götürüp keselim dediðinde kütüðü bir anda havaya kaldýrýþýný ve taþýyýþýný ve bunun karþýsýnda babasýnýn hayret ediþini gülümseyen gözlerle hatýrladý. Acayip kuvveti böylece ortaya çýkmýþtý. Artýk kimin aðýr bir yükü taþýnacaksa o çaðrýlýyordu. Ýþin bitiminde ona bahþiþ veriyorlardý. Ama bazýlarý sadece dua ile iþi geçiþtiriyorlardý. Karar verdi, yapacaðý her iþin karþýlýðýnda para alacaktý. Önce pazarlýk ederek taþýmaya baþladý. Okulu unutmuþtu. Para sýcak geliyordu. Aman okuyup da ne yapacaksýn zaten amaç sonunda para kazanmak deðil mi? kazanýyorum iþte. Daha çok iþ bulmak için amele pazarýna gitmeye karar verdi. Ýþte o gün bugündür hep amele pazarýndaydý. Gözü hep yollarda gelecek olan birisinin “bugün sen gel” demesini beklemeye baþlamýþtý. Ýþte yýllar böyle geçip gitti diye düþünürken üþüdüðünü hissetti. Oturduðu yerden kalktý. Etrafa bir iki tur attý. Yine ayný yere oturdu. Amele götürmeye kimse gelmemiþti.

—Aman dedi. Bu kar yaðýþýnda kim ne yaptýrýr yok yok yaptýrsýnlar yoksa ekmek parasýz kalýrýz diye kendi kendine söylendi.

Kalktý, gitti, geldi ve dolandý durdu. Ama iþ çýkmadý. Artýk yavaþ yavaþ ümidi sona ermeye baþlamýþtý. Mehmet Efendinin dükkanýna baktý, girenler çýkanlar eksik olmuyordu. Birden tanýdýk bir simaya rastladý. Önce nereden tanýdýðýný düþündü. Çýkaramadý. Hafýzasýný zorladý. Buldum buldum o bizim bankacý.

O günü dün gibi hatýrlýyordu. O gün yine amele pazarýna sabahýn erken saatlerinde gelmiþti ve erken gelmenin ödülünü de almýþtý. Bir iki taþýma iþi çýkmýþtý. Bir saatte halledip ekmek ve sigara parasýný çýkarmýþtý. Keyifle amele pazarýnda otururken her haliyle yabancý olduðu belli olan takým elbiseli birisi amele pazarýna gelmiþti. Yabancý olduðunu anlayan ameleler ev taþýma iþine neredeyse iki kat fiyat istiyorlardý. Pazarlýk sýkýþmýþtý. Ama istediðini alamadýlar. Birden yabancý kiþinin kendine doðru geldiðini gördü. Kýzgýndý.

“-Amca bak, ben bankacýyým. Yeni geldim. Ev eþyalarýn taþýnacak. Bunlarýn istediði fiyat çok fazla gel sen taþý helalinden al paraný” dedi baðýrarak.

“-Yok, beyim,  ben ekmek paramý çýkartmýþým. Gelemem. “dedi býyýk altýndan gülerek.

“-Aman al benden koy bankaya, gün gelir muhtaç olursun. Beni bu çakallara muhtaç etme, dedi. O baþýný iki yana olmaz diye salladý. Birden bankacý Mehmet Efendi’nin dükkânýna daldý. Biraz sonra dýþarý çýkan Mehmet Efendi ameleleri çaðýrdý. Þu paraya þu iþi bitirin. Yoksa bir daha burada oturamazsýnýz. Kimse karþý çýkmadý iki kiþi yola koyuldu. Dýþarý çýkan bankacý sert sert bizim ameleye baktý.

Ýþte bu kara kýþta yine karþýlaþmýþlardý. Ayaða  kaldý. Bankacýya yaklaþtý.

“- Beyim, beni tanýdýnýz mý? Hani o. Der demez lafýný kesti .

“-Bildim. Gel dediðimde gelmeyen  amele deðimlisin?

“Ýþte o bugün maalesef hiç iþ çýkmadý. Ekmek parasý…”

“-Ben size o zaman söyledim.  Al benden bankaya koy diye söylemiþtim. Þimdi kullanýrdýn.” dedi dik dik.

Amele iç geçirdi.

“Ah beyim, kafamýz o kadar çalýþsaydý. Ben amele, burasý da amele pazarý olmazdý.”