Bir yerel gazetenin 58. yýl ayakta kalabilmesi için öncelikle o gazeteye o yörede yaþayan insanlarýn sahip çýkmasý, bu gazete benim demesi ile mümkündür. Ýþte Akþehir’de çýkan Pervasýz gazetesine bütün Akþehir’de yaþayanlar gibi bizde:   

“-Benim gazetem bu.” diyerek Pervasýz’a sahip çýktýk.

Yaklaþýk yirmi beþ yýl önce yorgun arkýn iþten çýkýnca eve gitmeden önce Akþehir Öðretmenevi’ne giderek gazeteleri okuyup yorgunluðumuzu atýyorduk. Öðretmenevi’de az sayýda bulunan gazeteleri ilk olarak kapma yarýþý vardý. Ancak benim böyle bir sorunum yoktu. Çünkü beni orada yerel gazetemiz “Pervasýz” gazetesi bekliyordu.

Öðretmenevi’ne girince selamdan sonra ilk sözüm “Benim gazetem nerede?” diye sormaktý. Bazen de “Mehmet Hocam, iþte senin gazeten” diyerek Pervasýz’ý elime tutuþturuyorlardý. Ben Pervasýz’ý  o kadar uzun zaman okuyordum ki arkadaþlarýným

“-Reklamlarý da ezberledin.” diyerek takýlmalarýna muhatap oluyordum.

Ýþte bu þekilde baþlayan benim ve Pervasýz’ýn dostluðu yýllarca Pervasýz’ýn sadýk bir okuyucusu olarak devam etti.

Zaman içerisinde bu gazeteyi kimler çýkarýyor düþüncesi aðýr basýnca yolum Kýzýlay Melekgirmez Sokaða düþtü. Burada beni iki sevimli ihtiyar karþýladý. Þu an ikisi de rahmetli olan Sevgili Ahmet amcam ve Nihat Ak idi. Bu saatten sonra benim en çok gittiðim mekânlardan biri oldu Pervasýz’ýn doðum yeri.

Burasý benim için yeni bir okuldu. Rahmetli Ahmet Amcamýn;

“-Bu mürekkep kokusunu alan buradan ayrýlamaz” sözü benim için gerçek oldu. Ben neredeysem Pervasýz hep yanýmda oldu. Askere bile gittiðimde derhal adresim alýndý ve bana “Pervasýz” gazetesi günü gününe gönderildi. Bende Pervasýz’ýn her aþamasýnda gönüllü çalýþtým ve çok þeyler öðrendim.

Rahmetli Nihat Ak’ýn teþvikleri ve yine Rahmetli Ahmet Þener’in desteði ile Pervasýz’da  gönüllü  köþe yazarlýðý yapmaya baþladým. Öðretmenliðin sadece dört duvar arasýnda yapýlmadýðýný ve her yerde ve her zaman eðitimin yapýlabileceðine inandýðým için hep bilgi veren, yol gösteren yazýlar yazmaya çalýþtým. Ellinci yazýma ulaþtýðýmda çok heyecanlanmýþtým ve Nihat Amcanýn “Bu daha baþlangýç, yeni baþladýn” demesini hiç unutamam. Yine Rahmetli Hulusi Tekgül’ün bir yazýsýnda “Bu bilgileri Mehmet Koç veriyor.” þeklinde yazmasý benim için çok deðerli idi. 

Burada bir kiþiye ayrýca parantez açmak istiyorum. Bu kiþi benim sevgili arkadaþým Mahmut Ýþçan. Her zaman güzel yazýlarý ile hep benim köþemin yanýnda yer aldý Mahmut Hoca.. Severek okudum ve okumaya devam ediyorum.  Yazmaya baþladýðým yaklaþýk yirmi beþ yýl içerisinde Pervasýz’dan çok kiþiler geldi geçti. Bir ben bir de Mahmut Hoca sabit kaldýk. Kendisine sevgilerimi sunuyorum.

Yirmi beþ yýllýk köþe yazarlýðýmda, yazý yazdýðým Pervasýz gazetesi sayýsý binleri çoktan aþtý. Ýlk günkü heyecanla yazmaya devam ediyoruz. Son yýllarda Akþehir tarihi ile ilgili pek çok makaleler yazdým. Herkesin ilgisini çeken bu konuda Akþehir Müze Müdürü Ömer Faruk Türkkan’ýn teþvikleri ile yýllardýr araþtýrdýðým Akþehir tarihi ile ilgili “ Dokuz Ay On Gün-Akþehir’den Zafer Doðdu”  ve “Atatürk Akþehir’de”  isimli iki kitap yazdým. Belediye Baþkanýmýz Op. Dr. Mustafa Baloðlu’nun desteði ile bu kitaplarýmýz yayýnlandý. Kendilerine minnettarýz. Ayrýca Belediye Kültür Birimi’nde çalýþanlara da bu konuda bir teþekkür borçluyum.

Pervasýz Gazetesi’nin 58. yýlýna ulaþmasýnda en büyük etken çalýþanlarýnýn ve okuyucularýnýn bu gazeteyi “Benim gazetem” diyerek sahiplenmesidir. Bu gün Pervasýz Yazý Ýþleri Müdürlüðü’nü yürüten Bayram Uygun ayný zihniyetle Pervasýz’ý sahiplenerek her iþin altýndan kalkmaya çalýþmaktadýr.

Pervasýz, Akþehir’in sesidir. Pervasýz Anadolu’nun nefesidir. Bu sesin ilk olarak çýkmasýný saðlayan Ahmet Amcamýzý rahmetle anarken Pervasýz’ýn  58. yaþýný içtenlikle kutlarým.