Ýçinde sevinç dalgalarý oluþmaya baþlamýþtý. Hiçbir neden yokken katýla katýla gülmek istiyordu. Neredeyse üç aydýr evinde acý soðan, kuru yavan yemekten býkmýþtý. Hatta öðün zamanlarýnýn gelmesini istemiyordu. Zaten yemek yapma konusunda beceriksizdi. Üstelik sakarlýðý da çabasý. Her seferinde kýrýlan bir kap kaçak elinde kalýyordu. Oysa bu akþam hiç birine mecbur kalmayacaktý. Davetliydi. Üstelik bu yemek daveti sazlý sözlü olacaktý. Baþkasý olsa üç beþ kadeh parlatýrdý. Oysa onun içki ile arasý hiç hoþ deðildi.

         Arkadaþý M. ye:

         “-Akþam arabana atlayýp geliyorsun, ha! Unutmadan 17. bloðun önündeki belediye otobüs duraðýnda seni bir arkadaþ bekleyecek, onu da al. Gelirken nasýl olsa yolunun üzerinde. Aman ha!  Onu almayý unutma.  Hem yeni arabanýn havasýný atmýþ olursun. Ne o öyle aldýn arabayý koydun kapýnýn önüne, çalýþtýrmazsýn. Çoluðu çocuðu yolladýn kayýnpedere, evde tek baþýn ne yapýyorsun?”

         Birden derin düþüncelere daldý M. Ah o yeni araba, bütün bunlarýn sebebi o. Yok koltuðuna kimse oturmamýþ, ilk ben oturacaðým bir araba alacaðým. Þöyle fiyakalý fiyakalý dolaþacaðým. Al dolaþabildin mi? Yahu senin etin ne?  Butun ne? Evet, arabayý aldýn. Hadi her þeyleri sattýn, peþinatý verdin. Ya taksitler… Banka iflahýný keser adamýn.  

         Gelirlerin hepsi gitti mi araba taksitine. Mutfaða ne ayýrdýn. Hiiç! Telefonu, suyu nasýl ödeyeceksin. Bilinmez. Evdekinin suratý artýk yerlere düþtü. Yüzüne bakmaz oldu. Artýk kavga edecek bahane bile aramýyordu. Açýyordu aðzýný yumuyordu gözünü. Allah ne verdi ise sayýyordu. Bu böyle olmazdý. En azýndan þu taksitler bitinceye kadar bir çare bulmalý idi. Sonunda çareyi buldu. Hanýmý ve çocuklarý kayýnpedere yolladý. Böylece masraflarý en aza indirmenin yaný sýra evliliðini de kurtarabilirdi. Arkadaþýnýn:

          “-Ben kaçtým.” sözü ile kendine geldi.

         “- Ha, akþama görüþürüz.”

         Hafif hafif karanlýk bastýrýyordu. Arabanýn içinde on dördüncü bloða doðru ilerledi. Tam belediye duraðýnýn önünde durdu. Arkadaþýna kýzýyordu. Kimi alacaktý. Niye tarif etmedi. Ama eþeklik kendinde niye sormadý. Nasýl biri diye düþünürken kapý açýldý. Ýçeriyi önce bir tatlý parfüm kokusu sardý.

         “-Yemeðe gidiyoruz deðil mi? Siz beni bekliyordunuz. Plakanýzý söylemiþlerdi bana hadi gidelim. Ýnsanlarý bekletmek olmaz.”

          Birden þok olmuþtu. Bir þey diyemedi. Motorun sesi arttý.  Göz ucuyla yan tarafa bakýyordu. Yaklaþýk 24-25 yaþlarýnda vardý. Askýlý bluzu mini eteði çok hoþ bir görüntü veriyordu. Yüzünde bol makyaj vardý. Bu da onu olduðundan daha yaþlý gösteriyordu. Ama çok rahattý. Göz ucu ile süzüldüðünü görünce hafifçe gülümsedi. Bundan cesaret alan M. ismini sordu. Ama kendi sesini tanýyamadý. Bir böðürtü çýkmýþtý sanki. Aksine duyduðu ses bir   kuþ cývýltýsý gibi:

         “ -Ben Hatice” dedi.

         Yine hülyalara daldý. Demek Hatice, Üniversite de öðrenci ha. Peki, bu ne hal! Yetmiyor mu harçlýðýn? Ýdare et. Bak bizim ki de yetmiyor, idare ediyoruz. Bakma altýmýzdaki arabaya. Aç kaldýk bunu için aç. Ama senin önünde daha çok zaman var. Neden böyle kolay para kazanma yolunu seçtin Hatice? Döndü yüzüne baktý. Ay parçasý gibiydi mübarek. Çocukluðunda bir türkü öðrenmiþti. Fark etmeden mýrýldandý:

“Ahh! Hatice, Hatice,

El ayak çekilince,

Gel kaçalým bu gece.”

         Korkuya kapýldý duymuþ muydu acaba. Ona döndü. Birden bir þuh kahkaha sesi ile irkildi.

         “-Tabi ki kaçarým seninle, sen yeter ki bu gecenin ücretini karþýla.” sözü kulaklarýný çýnlattý. Baþýna bir balyoz gibi indi. Þoför koltuðuna biraz daha gömüldü. Derin düþüncelere daldý. Gözünün önüne eþinin gülümseyen gözleri geldi. Hayýr, onlar gülümsemiyordu. Sevgi saçýyordu. Kendine doðru çekiyordu. Gözlerinin içinde kayýp oluyordu. Birden lokantaya yaklaþtýklarýný gördü. Yavaþladý. Tam önünde durdu. Motoru söndürmeden aþaðý indi. Bir Ýngiliz centilmeni gibi kapýyý açtý. Hatice aþaðý atladý. Kapýyý kapattý. Ona doðru döndü ve yüzüne baktý. Fakat gülümseyen gözleri göremedi.

         Motoru söndürmek için þoför koltuðuna oturdu. Birden karþýsýnda gülümseyen gözleri gördü. Kapýyý kapattý. Gülümseyen gözlere doðru gecenin karanlýðýnda kayýp oldu.