Yýlmaz Özdil, 4 Aralýk 2011’de Hürriyetteki yazýsýnýn bir yerinde: “9 Eylül. Hava mis. Ýzmir’in daðlarýnda çiçekler açýyordu. Bornova’dan boþaldýlar aþaðýya doðru, dörtnala. Sonradan adý Kahramanlar olan semte geldiler. Ödenecek “bedel” vardý daha... Ýkinci Tümen Dördüncü Alay’dan Konyalý Mehmet, Akþehirli Hakký, Avanoslu Ahmet, düþtüler oracýkta. Bugün, anýtlarý var orada. “Vatan ve namus” yazýyor altýnda.” derken buradaki þehitlerin adlarýný ve memleketlerini karýþtýrmýþtýr.

Büyük Taarruz 26 Aðustos 1922’de baþladýðýnda bütün yurtseverlerin yüreðinde bir an önce Ýzmir’e ulaþmak yatýyordu. Bir an önce Ýzmir’e ulaþmak; yurdun bu kutsal beldesini, sömürgecilerin kanlý ellerinden kurtarmak için koca bir Ulus, yemin etmiþti.
            Buhara’dan bir heyet tarafýndan Ankara’ya üç kýlýç getirildiðinde; heyet, Üçüncü Kýlýç’ýn Ýzmir’e ilk girecek fatihe verilmesini istemiþti. Gazi Mustafa Kemal Paþa, Büyük Millet Meclisi’nde yaptýðý konuþmada, bu deðerli kýlýçtan söz ederek; Ýzmir’e ilk girecek “fatih”e bu kýlýcý vermekle þerefyap olacaðýný belirtmiþ; kýlýcý, bütün ezilen uluslarýn arasýndaki dayanýþmayý gösteren bir yadigâr olarak nitelendirmiþti. Her Türk askerinin yüreðinde, bu kýlýca ulaþmak arzusu yatýyordu. Ordunun Ýzmir’e doðru yürüyüþünde, yürüyüþ kollarýnýn en önünde olmak; Ýzmir’e ilk giren kiþi unvanýný edinmek; sonra da Gazi gibi büyük bir komutanýn elinden bu kýlýcý almak ve bunu kendi çocuklarýna en büyük miras olarak býrakmak...

Mustafa Kemal Paþa, mecliste yaptýðý bu konuþmadan sonra; üç kýlýçtan birini kendisi aldý. Ýkincisini Batý Cephesi Komutaný Ýsmet Paþa’ya verdi. Üçüncü Kýlýcý da Batý Cephesi Komutanlýðý’na, Ýzmir’e ilk girecek fatihe vermek için teslim etti.

Büyük Taarruzla Türk askeri göðsünü þarapnellere, kurþunlara siper ediyor; Ýzmir’e bir an önce ulaþmak için can atýyordu. Çetin savaþlarla, iþgal altýnda kanlý ellerin elinde acý günler yaþamýþ þehirler bir bir kurtarýlýyordu. Afyon, Eskiþehir, Kütahya, Uþak, Salihli, Manisa ve daha nice yerleþim yerleri, çekilen düþman tarafýndan yanýp yýkýlsa da Türk askerini bir bayram havasýnda karþýlýyorlardý.

Fahrettin Paþa’nýn süvarileri Manisa üzerinden Ýzmir’e giriyorlar. En önde Þerafettin Bey’in bölüðü var. Günlerce at üstünde, atlarýnýn eyerleri üzerinde ilerleyen süvariler nefes nefese Ýzmir’e doðru akýyorlardý. Ýzmir, 8 Eylül’ü 9 Eylül’e baðlayan gece, Sabuncubeli’ne kadar ilerlemiþ Türk süvarilerinin görüþ alaný içindeydi. O gece, ilerleyen kollarýn bir tuzaða düþmemesi için sabahýn olmasý beklendi. Yüzbaþý Þerafettin Bey, Halkapýnar’a gelindiðinde, burada müfrezesinin bir tuzaða düþürülebileceðini sezinlemiþti. Süvarileri durdurdu. Sekiz süvari neferini atlarýndan indirerek, ellerinde mavzerleri; koþar adým çevreyi kollayarak ilerliyordu... Tam Halkapýnar köprüsünü geçtiler, karþýda bulunan Tuzakoðlu Un Fabrikasý’da pusu kurmuþ Yunan askeri yoðun bir ateþ altýnda býraktýlar sekiz süvari neferini… Üçü hemen oracýkta dördüncüsü de kaldýrýldýðý hastanede þehit düþmüþtü.

Topraðýn kara baðrýna þehit düþenlerden biri Ýkinci Tümen Dördüncü Alay Ýkinci Bölüðünden Akþehirli Bekiroðlu Mehmet Çavuþtu. Ýkinci þehit ise ayný bölüðün çavuþlarýndan Antalya’nýn Kýzýlsaray köyünden Babaibrahimoðullarýndan Ömer oðlu Hakký Çavuþtu. Üçüncü þehit ise Ýkinci Tümen Dördüncü Alay’ýn Dördüncü Bölüðünden Nevþehir’in Ýneli Köyü’nden Saðýroðullarýndan Ahmet oðlu Seyit Ahmet isimli bir er idi. Hastanede þehit olan ise Teðmen Sýtký idi.

  Ýçlerinde Akþehirli Mehmet Çavuþ’un da bulunduðu bu dört süvari Ýzmir’e giriþteki ilk þehitler olmuþlardý. Yüzbaþý Þerafettin Bey ve arkadaþlarý kýsa bir fatiha okuduktan sonra, atlarýný yeniden Ýzmir’e doðru çevirdiler. Artýk uçar gibi gidiyorlardý.

Taþlarý üzerinde bu Mehmetçiklerin can verdiði cadde bu gün “Þehitler Caddesi” adýný taþmaktadýr. Ýzmirliler bu þehitleri unutmuyor ve pusu kurulan Tuzakoðlu Un Fabrikasý’nýn hemen yanýnda, küçük bir park içinde bir kaide üzerine oturan mütevazi sütundan oluþan abideyi 1929 yýlýnda yaptýrýyorlar. Abidenin kaidesinde eski yazý ile yazýlabilecek yazýlarýn en güzelini yazýyorlar. Çünkü Ýstiklal Savaþý’nýn özeti o: “Vatan ve namus.”