1938 Yýlý Kasým ayýnýn ilk haftasýnda Türkiye, üzüntülü karamsar günler yaþadý. Herkes “acý sonu” bekler gibiydi. Suskun, neþesiz buruk günler… Atatürk’ün hastalýðý giderek artýyor, radyo ve gazetelerin verdiði saðlýk raporlarý hiçte ümit verici olmuyordu.

O günlerde Akþehir’de bu kara haberi bekliyor gibiydi. Nihayet 10 Kasým1938 sabahý radyodan Akþehirliler þu hükümet bildirisini dinlediler:

“Müdavi ve müþavir tabiplerin neþredilen SON raporu, Atatürk’ün dünyaya gözlerini kapadýðýný bildirmektedir.

Bu acý hadise ile Türk Vataný büyük yapýcýsýný, Türk Milleti ulu þefini, insanlýk büyük evladýný kaybetti. Milletimize, içimiz yanarak, bu tarife sýðmayan ziya’dan dolayý en derin taziyelerimizi sunarýz.

Kederlerimizin tesellisini ancak ve ancak O’nun büyük eserine baðlýlýkta ve aziz vatanýmýzýn hizmetinde ararýz. Þurasýný da her þeyden evvel beyan etmeliyiz ki, ölmez olan, onun büyük eseri, Cumhuriyet Türkiye’sidir. Hükümetimiz, içinde bulunduðumuz bu mühim anda, bugüne kadar olduðu gibi dikkatle vazife baþýndadýr. Müesses olan nizam ve idame hususunu, Büyük Türk Milleti’nin hükümetiyle tek vücut olarak teyit ve temin edeceðine

þüphe yoktur.

Teþkilat-ý Esasiye Kanununun 33. maddesi mucibince Büyük Millet Meclisi derhal yeni Reisicumhuru intihap edecektir. Türkiye’nin en büyük makamýna, Teþkilat-ý Esasiye Kanunu’na göre geçecek zatýn etrafýnda hükümetiyle, þanlý ordusuyla ve bütün kuvvetleriyle Türk Milleti sarsýlmaz bir varlýk olarak toplanacak ve yükselmesine devam edecektir.

Bugün ayrýlýðýna aðladýðýmýz Büyük Þefimiz Atatürk, her vakit Türk Milleti’ne güvendi. Eserlerini bu güvenle yaptý. Ýdamesi esbabýný da istikmal ederek güvenle büyük milletimize býraktý. Ebedi Türk Milleti onun eserlerini ebediyetle yaþatacaktýr. Türk Gençliði onun kýymetli vediasý olan Türkiye Cumhuriyet’ini daima koruyacak ve onun izinde yürüyecektir. Kemal Atatürk, Türk’ün tarihinde ve gönlünde daima yaþayacaktýr.”

Radyodan dinlenen bu kara haber, Akþehirlileri üzüntüye boðmuþtu. O günlerde Akþehir’de öðretmen olarak bulunan Zübeyde Ülgen, Tarih Vakfýnýn yaptýðý “Tarihe 1000 Canlý Tanýk” projesine o günleri þöyle anlatmýþtý:

“Akþehir’deydim. Sabahleyin ajansý açtým, böyle televizyon yok, radyoyu açtým. Ayy, hasta olduðunu biliyoruz, öleceðini hiç düþünmedim, ben Ata’yý, yani ne bileyim herhalde babamdan çok severdim. Çünkü çok büyük iþler yaptý. Yani bunlarý anlatmaya lüzum yok. Ben orada, hüngür hüngür evde aðladým. Ve okula gitmem lazým, öðrenciler beni bekliyor,

hüngür hüngür aðlayarak ben böyle okula doðru gidiyorum. Baðýra baðýra aðlýyorum. Karþýma müfettiþ çýktý, müfettiþ. ‘Niye aðlýyorsunuz?’ dedi. ‘Biliyor musunuz, baba gitti’ dedim. Ben yeniden baþladým aðlamaya, adam okula gitti. Ýþte o gün acým çok büyüktü, onu kaybetmiþtik.”

O gün Akþehir’de herkes üzüntülü ve aðlamaklýydý. Okullarda öðretmenler Ulu Önder Atatürk’ü bir kez daha anlattýlar öðrencilerine. Ýnsanlarýn fani olduðunu ama eserlerinin baki olduðunu söyleyerek Büyük Atatürk’ün eserleri ile yaþayacaðýný belirtiler.

Akþehir’de Atatürk’ün ölümü ile baþlayan yas günlerce devam etti. Atatürk’ün ölümünü gösteren film, Akþehir’e getirilmiþti. Sinemada gösteriliyordu. Okullardaki öðrenciler toplu halde sinemaya götürülüp, onlara bu film izletiliyordu.

Vatanýmýzýn Kurtarýcýsý, Cumhuriyetimizin Kurucusu ve Türk Milleti’nin sembolü Mustafa Kemal Paþa, artýk her Türk gibi Akþehirlilerin de gönlünde yaþamaya devam etti, ediyor ve edecektir..

Alýntý: KOÇ, Mehmet (2010)Atatürk Akþehir’de. Akþehir Belediyesi Kültür Yayýnlarý