Türkiye’de annelerin neler yaptýðý üzerine bir araþtýrma yapýlýyor. Bin kadýnla yapýlan araþtýrmada, kadýnlarýn yüzde 46,3 ünün televizyon izlediðini, yüzde 15,8 inin komþu ziyaretinde bulunduðunu, yüzde 13,8 inin ise çocuklarýyla ilgilenmeyi tercih ettiðini ortaya koyuyor.
Türkiye genelinde televizyonda yayýnlanan kadýn programlarýný takip edip etmediklerini, bu programlardan yararlanýp yararlanmadýklarýný, yararlanýyorlarsa hangi konularda yararlandýklarýný, yararlanma biçimleri arasýnda bir farklýlýðýn olup olmadýðýný belirlemek amacýyla yapýlan araþtýrmada maalesef içler acýsý bir tablo ortaya çýkýyor.
Araþtýrma sonucu elde edilen bilgiler deðerlendirildiðinde, televizyonun yaygýn bir boþ zaman aktivitesi olarak görüldüðü ve özellikle çalýþmayan kadýnlarýn televizyonu daha yaygýn bir þekilde tercih ettikleri ortaya çýkýyor. Bunun temel nedeni kadýnlarýn ev dýþýndaki sosyal yaþama aktif bir þekilde katýlmamalarý, zamanlarýný geçirebilecek daha iyi bir alternatiflerinin olmamasý olarak deðerlendiriliyor.
Araþtýrmayla ilkokul mezunu olan ve okur-yazar olmayan kadýnlarýn boþ zamanlarýnýn 4 saat ve üzerini televizyon izleyerek geçirdiði ortaya konuluyor. Kadýnlarýn televizyonda en çok izlemeyi tercih ettikleri programlar ise; izdivaç, diziler, aile içi sorunlarýn iþlendiði programlar, kayýp-tecavüz konularýnýn iþlendiði programlar þeklinde sýralanýyor.
Evladýnýn gözlerine baktýðýndan daha uzun bir süre televizyona bakan anneler, çocuklarý büyüyünce, “Bu çocuklar niçin bilgisayarýn baþýndan kalkmýyor?” sorusunun cevabýný nasýl bulacaklar?
Televizyonun kumandasýný elinde tuttuðu kadar, evlatlarýnýn ellerinden tutmayan anneler, çocuklarý büyüyünce, “Bu çocuk neden arkadaþlarýyla bu kadar çok vakit geçirmeyi seviyor?” sorusunun cevabýný bulamýyorlar.
Annelerini kaybeden milletler, çocuklarýný da kaybeder. Modern dünya annelerini kaybetti. Toplumsal sorunlarýn çözümünü baþka yerlerde aramak, pansuman tedbirlerle sorunlarý geçiþtirmeye çalýþmak, kimseye bir fayda saðlamayacak. Sorun çalýþan-çalýþmak zorunda kalan anne meselesi deðil. Biyolojik anneliði, annelik sanmaktan kaynaklanýyor problem. Dokuz ay on gün boyunca karnýnda çocuðu büyüten anne, karnýndaki çocuðu kucaðýna aldýktan sonra görevini yapmýyor. Karýnda ki çocuða annelik yapmakla, kucaktaki çocuða annelik yapmak arasýnda çok ciddi farklar var.  Bedensel geliþimini anne karnýnda tamamlayan çocuk, artýk sadece bedensel geliþimi için ihtiyacý olan, fiziksel gýdalara muhtaç olan bir varlýk deðildir. Sadece karný doyurulup, bedeni soðuk ve sýcaktan korumuþ olmak yetmiyor. Kalbi sevgiye, ruhu þekillenmeye, beyni bilgiye aç bir varlýktýr evdeki çocuk.
“Babalar da babalýk yapmýyor ki! Neden hep annelere yükleniliyor?” diye düþünen annelere birkaç sözüm var.
Elbette babalarda anneler kadar sorumluluðunu yerine getirmek zorunda. Çocuklar nasýl ki, fiziki varlýk olarak anne ve babanýn ortak ürünüyse, kiþilik ve karakter varlýðý olarak yine anne babanýn ortak ürünüdür.
Baba, dünyanýn en ihmalkar babasý da olsa, anne anneliðini ihmal etmemeli. Kendisine örnek alamayacaðý bir babasý olan çocuk, elbette bazý þeyleri kaybetmiþ olur. Ancak annesini kaybeden çocuklar, her þeyini kaybeder. Kahraman annelik hikayeleri olmayan toplumlarda, kahraman evlatlar nasýl yetiþecek?
Kadýn, yolda gördüðü komþusuna sorar: “Komþu, ne yapýyorsun, nasýl vakit geçiriyorsun?” Kadýn cevap verir: “ Valla komþu, evde üç dizimle üç cüzüm var, geçiyor iþte!”  Ýþte manzara bu…