Bayramlar manevî heyecanlarýn arttýðý, adet ve gelenekleriyle toplum fertlerini birbirine baðlayan, dargýnlarý barýþtýran, sevgileri artýran, neþe ve inanç zamanlarýdýr. O kadar ki, “Bayram etmek” tabiri, sevinmek, mesut olmak, bir an olsun büyük mutluluða eriþmek manasýna söylenmektedir.
            “Kurban” kelimesi, Allah’a manen yaklaþma yollarýný arayanlarýn bulduðu bir hareketin ifadesidir. Ýslam’da bu fiil, bir þükrane olarak bayram kabul edilmiþtir.
            Ýþte yarýn kutlayacaðýmýz bu mübarek bayramdan doðmuþ, güzel bir deyim de “Kurban olmaktýr”. Kurban olmak... Asýrlarca Allah’ýn velhasýl uðruna ölünecek her mukaddes varlýðýn yolunda kendini çekinmeksizin fedâ eden, milletimizin ruh halini gösteren en güzel deyimlerden biridir.
            Bugün olduðu gibi dün de, Kurban Bayram’ýna hazýrlýk çok önceden baþlardý. Bir yandan evlerin iç ve dýþ temizliði yapýlýr, bayramlýk giyecekler hazýrlanýrken diðer yandan kesilecek kurban temin edilirdi. Kurbanlýk hayvan, bayramdan birkaç gün önce eve getirilir. Ev halký ve çocuklar tarafýndan, o evin bahçesinde özel bir ihtimamla bakýlýrdý.
            Bayram sabahlarý, henüz güneþ doðmadan, evlerin içi uyanýr, evlerin kapýlarý birer birer açýlarak, genç, yaþlý, ve çocuk, bütün bir ev halký erkeklerini camiye uðurlardý.
Yahya Kemal’in “Doludur gönlüm ýþýklarla bu bayram sabahý” mýsrasýnda ifadesini bulan, duygulu insanlarla sabahýn erken saatlerinde dolup taþan camilerde, topluca kýlýnan bayram namazý ve getirilen tekbirler, samimi bir imamýn açýða vuruluþudur.
            Böylece yurdumuzun her köþesinde, hatta en küçük köy camilerinde bile, bir “Süleymaniye’de Bayram Sabahý” yaþanýr. Bayram namazýndan sonra, herkes cami içinde ve avlusunda, hýsým-akraba, eþ-dost, konu-komþu, amir-memur, hekim-hakim, hammal-ýrgat, tanýdýk-tanýmadýk, mabedin sýnýf farkýný ortadan kaldýran birleyici ve birleþtirici vasýflarýna uyarak, birbirleriyle el sýkýþarak, kucaklaþarak, küçükler büyüklerin ellerini öperek bayramlaþýrlar. Daha sonra birer birer büyüklerin evlerine gidilerek, en temiz, en hürmetkâr davranýþlarla eller öpülecek.. Çam sakýzý çoban armaðaný hediyeler alýnacak. Yolda birbirleriyle kucaklaþan dostlar yine dünyanýn en büyük terbiyesine mahsus tavýrlarla, birbirlerinin ellerini tevazuyla sýkýp, bayramlarýný tebrik edeceklerdir.
            Biz asýrlardan beri bir bütün halinde bayram yapan bir milletiz. Bayramlar tarihimizin en karanlýk günlerinde bile, yurdumuzu mukaddes bir ýþýk gibi aydýnlaþmýþtýr. Bundan dolayý küçüklerimiz, büyüklerine saygý ve sevgi göstermek için bayramý fýrsat bilirler. Dini bir günde büyük eli öpecek temizlikte bir genç olmanýn haz ve gururunu tadarlar. Eskilerin nur yüzlü ihtiyarlar dedikleri yaþlýlar da o gün, onlar için dua ederler.
            Maddi manevî hazlarýn en üst seviyeye ulaþtýðýna inanýlan bayramlar, tatil olacak diye deðil, bayram olacak diye hasretle beklenen günlerdir. Bu anlamdaki bayram günlerini, ruhaniyetsiz bir tatil günü haline getirip, bu günleri sadece dinlenmek ve eðlenmek için fýrsat bilenler de vardýr. Son zamanlarda toplumumuzun bir kýsmýnda bayramlarýmýza karþý gösterilen samimi saygý ve alakanýn azaldýðýný üzülerek görüyoruz. Tatil bahane edilerek, bayramda ziyarete geleceklere hizmet korkusu ve külfet düþüncesiyle, evlerden kaçýlýyor. Bu arada yaþlý dede nine, anne baba ve akrabalar ile komþular, en çok aranýlacak yerde yalnýzlýða terkediliyor.
            Çeþitli sebeplerle ziyaretlerine gidilemeyen yakýnlarý, hýsýmlarý, eþi ve dostu, bayram vesilesiyle mektup, telgraf, telefon ve tebrik kartlarý ile de olsa arayarak, uzaktan uzaða gönüllerini almak, insanlýk gereði, ayný zamanda Allah’ýn rýzasýný da kazanma sebebidir. Gelen tebrikleri cevaplandýrmak bir görgü kuralý olduðu kadar, dini bir emirdir. Peygamber Efendimiz: “Verenin selamýný almak gibi, gelen mektubun cevabýný vermek de haktýr” buyuruyor.
            Bayramýnýz kutlu, yarýnlarýnýz mutlu olsun!