Son yýllarda camilerin büyük çoðunluðunda, namaz kýlanlar arasýnda sanki çok sayýda ortopedik sorun yaþayan cemaat varmýþ gibi oturarak namaz kýlan gruplarýn olduðunu görüyoruz. 30-40 kiþilik cemaati olan bir camide bile bir çok sayýda tabureli insanýn bulunmasý sizce normal midir?

Akþehir’deki camilerde de görülen bu tabureli cemaat ülkemizin bazý yörelerinde o kadar meþrulaþtýrýlmýþ ve o kadar normalleþtirilmiþ ki maazallah.. Bir arkadaþým çektiði bir fotoðrafý göstererek “ Bir Cuma günü idi. Yaklaþýk 200 kiþilik bir cemaat vardý. Tabureye oturarak namaz kýlanlarýn sayýsý fotoðrafta da görüldüðü gibi en az 30 kiþi. Bu kadar az sayýda cemaatin arasýnda bu kadar çok tabureli insanýn bulunmasý ne derece normal bilemiyorum. Harpten çýkmýþ bir ülkenin gazileri ile dolu bir cami gibi hissediyor insan kendini” diyor.

Yine bir baþkasý aktarýyor; “Zonguldak Ulucami’de, saðlý sollu 20 þerli oturma grubu halinde 40 kiþilik oturma düzeni gördüm. Biz namaza yetiþemeyip kendimiz kýldýðýmýz için, sordum, bu oturaklar namaz sýrasýnda yetmiyor bile dediler. Bir camide 40 kiþinin oturarak namaz kýlar hale gelmesi için, o toplumun çeþitli hastalýklardan nasýl illetli bir hale gelmesi gerektiðini izaha gerek bile yok”

Herkesin deðiþik þekillerde saðlýk sorunlarý ile karþýlaþmasý normal. Yakalanýlan hastalýklarýn türüne göre de o þartlara baðlý olarak namaz kýlmak için deðiþik yöntemler var. Namazýný taburede ancak kýlabilecek þekilde saðlýk sorunu yaþayan kiþi ile, tabureye ihtiyaç duymadan belki oturarak, belki ayaklarýný uzatarak, belki de hastalýðýn türüne göre daha farklý pozisyonlarda namazýný ancak eda edebilecek insanlarýn durumu elbette birbirinden farklýlýklar gösterecektir.

Ýnsanlar saðlýk sorunlarýnýn türüne göre herhangi bir materyal kullanma ihtiyacý hissetmeden, kendilerine en uygun fiziki koþullarda namaz kýlmanýn yollarýný araþtýrmalarý gerekirken, doðrudan tabure kullanmayý alýþkanlýk haline getirmeye baþlamýþlar. Halbuki din görevlisi arkadaþlarýn, bir tabureye oturarak namaz kýlmak zorunda kalan cemaatle görüþerek, onlarýn saðlýk sorunlarýna göre en uygun þekilde namaz kýlmalarýný saðlayacak yöntem öðretmelerinde yarar var.

Camilerde son yýllarda denk geldiðimiz görüntü, 1400 yýlý aþkýn süredir mabetlerimizde karþýlaþýlan bir tablo deðil. Taburede oturarak namaz kýlmak gibi bir yöntem yaygýn olarak tercih edilebilecek en uygun çözüm olsaydý, mimarinin en mükemmelini camilerde sergileyen ecdadýmýz, bu tür ihtiyaç sahipleri için, sanatýn en muhteþem inceliklerinin sergilendiði tabureler veya oturma düzeneðini camilerin bir bölümüne muhakkak inþa ederlerdi. Demek ki bir þeye oturarak namaz kýlma biçimi, saðlýk sorunu çekenler için tercih edilebilecek öncelikli bir namaz eda biçimi deðildi.

Camilere herhangi þekilde giren deðiþik uygulamalardan daha sonra vazgeçmek pek kolay olmuyor ve yanlýþ da olsa deðiþtirmek asýrlar alabiliyor. Vakit geçirilmeden özellikle din otoriterleri ve din görevlilerimiz konuya bir an önce el atmalýdýr. Yoksa camilerin büyük bölümü yakýnda oturaklý hale gelecek.