Valiliðin verdiði teþvik ve eðitimle resim yapmaya yönelen Karabük ve Safranbolu’lu 22 bayanýn, sergileri Mustafa Necati Kültür merkezinde açýldý. Davetiyeleri gönderen Türk Parlamenterler Birliðinden hiç kimseyi göremedim. Eskiden meyhane veya kuru fasulyeci olarak kullanýlan bu tarihi evi TBMM.nin kültür merkezine çevirmesi çok doðru bir adýmdý.

            Karabüklü olduðunu orada öðrendiðim Sayýn Meclis Baþkaný resimleri incelerken koruma, kameraman ve bürokrat kalabalýðýndan, salonlara girmek olanaksýzdý. Özellikle Safranbolu’dan gelenler pek yoðundu. Herkes þahane ikramlar dalýnca, baktým eserlere. Resimlere pamuklar, yünler, iplikler ve baþka nesneler yapýþtýrýlarak bir çeþit heykel haline getirmiþler. Bu akýmýný, ayný salonlarda daha önceki baþka sergilerde de görmüþtüm. Belki de kurs verenler, eskiden burada sergi açanlardý. Belki de, böyle bir akým yaygýnlaþtý resimde. Koruma, kameraman ve izleyici duvarýndan sayýn baþkaný hiç görmedim. Resimlerini gördüðü 81 yaþýndaki annesine; “Pikasso’dan etkilenmiþsin!” demiþ; gazetede okudum.

Sergilenen resimler valilikçe renkli bir kitapçýkta toplanmýþ. Ýki tane de bana verdiler. Birini Yalvaç Hacý Ali Rýza Efendi kütüphanesinde dolaplar yaptýrýp 15.000 kadar kitap koyduðum bölüme göndereceðim. Resim tecrübem yok; fakat arada resim ve müzik kriterleri yazýyorum gazetemize.  En büyük kýzým Nilüfer Tütüncü de ünlü bir ressam! Kimse onu teþvik etmedi. Kendi çabasýyla resme yöneldi; Amerika ve Japonya dahil birçok yerde sergiler açýp ülkemizi tanýttý.

                                               ***

Valiliðin bayanlarý üretime ve uðraþýlara yönlendirmesi güzel! Keþke tarýmsal üretime yönlendirme yönünde tüm valiliklerin ve devletimizin çabalarý, destekleri ve kampanyalarý da olsa! Eskiden dünyaya ihraç ettiðimiz ürünlerin hapsini, þimdi borç aldýðýmýz dövizlerle ithal ediyoruz. Kýsa zaman öncesine kadar kendimizi de baþka ülkeleri de besleyecek kadar üreticiydik. Þimdi ithal ediyoruz. Bir kriz halinde yiyecek ithali olanaklarýný bulamazsak, açlýk tehlikesi ile karþý karþýya kalacaðýz. Buðday, arpa, mercimek, pirinç, bakla, susam, tüm deniz ürünleri, bal, polen, arý sütü, ceviz, çay, sarýmsak, fasulye, kepek, pamuk ve aklýnýza ne gelirse; eskiden dýþarý sattýðýmýz ürünleri; dýþarýdan almaya mecbur hale getirildik!

Kafamý dinlendirmek için bahçe yaptýðým Saray köyünde; her ev hanýmý kendi sebze ve meyvesini avluda üretiyordu. Ýneklerini saðýyor, yað, kaymak, yoðurt, peynir yapýyor; tandýrda ekmeðini piþiriyordu. Her evin sürüyle sýðýr ve koyunlarý vardý. Bin koyunu olan aileler çoktu. Þimdi kimse inek ve koyun beslemiyor; tandýr ekmeði yapmýyor; sütle yoðurtla uðraþmýyorlar. Hepsini satýn alýyorlar. Yalnýz o köy deðil, tüm insanlarýmýz üretimden caydýrýldý. Çoðu köyler, belediyelerin arazilerden yüksek arsa vergisi alabilmesi için mahalle yapýldý. Bazý belediyeler de, sosyete görünebilmek uðruna hayvan beslemeyi yasakladýlar.

Yatýrýmlarýn kýrsala yayýlmayýp tümünün Boðaz çevresinde toplanmasý; insanlarýmýzý oraya göçmeye zorladý. Eskiden Ayçiçeði ve baþka birçok yiyecek üreten Trakya ve Sakarya’nýn verimli topraklarý, Ýstanbul’a yakýn olduðu için fabrikalarla doldu. Ayçiçeðini bile ithal ediyoruz! Kendi pancarýmýzýn temiz þekerini yiyorduk. Þeker fabrikalarý satýlýp kapanýnca; dýþarýdan GDO lu mýsýrdan elde edilen sývý þeker ithal ediyoruz. Pancar ekilmeyince ve Et Balýk Kurumu peþkeþ çekilince; hayvancýlýk öldü. Pahalýlýktan doyasýya et yiyemez olduk. “Et ve canlý hayvan ithal edilsin de yiyelim” diyerek, ulusça  beklemekteyiz. Ne acý!

Bizim gibi düþmaný çok ülkelerin kendini besleyemez hale gelmesi, son derece sakýncalýdýr; ölümcüldür. Topraklarýmýzda yüz yýllardýr gözü olan sömürgeciler, gýda üretmeyip kendilerinden satýn almamýz için tuzaklar kurdu. Önce ucuz sattýlar hormonlu mallarýný. Sonra pahalandýrdýlar. Bir gün gelecek almaya gücümüz yetmeyecek. Üretimi destekleyen kamu kurumlarýný kendilerine satmaya zorladýlar yöneticilerimizi.