Bir arkadaþým anlattý. Asker olan eþi Trakya’daki illerimizden birinde görevliyken; kendisi de bankada çalýþýyormuþ. Vatandaþ, elinde yarýdan fazlasý kemirilmiþ koca bir tomar dolar getirip bozdurmak istemiþ. Türk parasý olsa, saðlam kýsýmlarýna göre bir deðer biçebiliyorlarmýþ. Fakat yabancý paralar için böyle bir olanak yokmuþ. Farelerin kemirdiði dolarlarýn sahibi, o servetini ahýrda saklýyormuþ. Bu yüzden gelmiþ o felaket baþýna! “Keþke döviz biriktireceðime; Türk Lirasý biriktirseydim” diye dövünüp aðlamýþ zavallý.

            Böyle bir olayý, büyük dedemim amcazadesinin torunu olan rahmetli Murat Amca  anlatmýþtý:  O küçükken hastalanan babasý öleceðini düþünerek, büyük oðluna; “Ahýrýn sað köþesindeki kerpici kýr! Ýçi altýn dolu! O altýnlarla kardeþini büyüt; tabakhanedeki iþimizi devam ettir” diye vasiyet etmiþ. Rahmeti Rahmana kavuþmuþ. Kerpiç altýn doluymuþ. Ne iyi! Fakat o serveti aðabeyinin kayýnpederi ve diðer yakýnlarý yiyip bitirdiði için; sonunda yoksul kalmýþlar. Murat Kurucu, Cumhuriyetin ilk yýllarýnda Ankara’ya gelip polis olmuþ. Çok dinç ve zindeydi. Geçen yýl 99 yaþýnda hastaneye kaldýrýlmayý reddederek rahmetli oldu.

*Savaþlar, karýþýklýklar ve mali dengesizlikler halkýmýzý böyle yollara itti. Para deðeri çoðu zaman þimdi olduðu gibi hýzla düþtü. Ýmparatorluðun saldýrý ve isyanlarla boðuþtuðu yýllarda köyler ve kentlerle yollar emniyet içinde deðildi.  Demokrasi yýllarýnda ise sýkça devalüasyonlar oldu. Her dönemde paramýz deðer yitirdi. Bazý þirketler ve bankalar insanlarýmýzý dolandýrdý. Halkýmýz paralarýný gömerek saklamaya mecbur kaldý.

*Cumhuriyet ilanýnýn coþkusu ile her ilçede þirketler, fabrika ve yerel bankalar kuruldu. Fakat aðalar ve güçlüler yedi paralarý. *Sonra da yurt dýþýndaki vatandaþlarýn birikimleriyle baþka þirketler, vakýflar kuruldu. Bunlar da ayný dolandýrýcýlar tarafýndan yutuldu

            *Demokrasi dönemlerinde, seçim kazanabilmek için devlet kesesinden bolca oy rüþvetleri daðýtýldý. Sürekli iktidarda kalabilmek için hesapsýz para basarak ve sömürgeci dýþ güçlerden korkunç boyutlarda ve aðýr faizli borçlar alarak; ülkeyi iflaslara sürüklediler. Paramýzýn deðeri sýk, sýk düþürüldü. Tüm bu kötü gidiþler halkýmýzý döviz biriktirmeye yöneltti. Bunun da çok sakýncalarý çýktý. 1- Dolar ve Euro da deðer kaybediyor. Bunlarý saklayanlar kazançlý çýkamýyor. 2-Üstelik yabancý paralarý fare yerse; yanarsa, kaybolursa, yenisi çýkar da geçersiz kalýrsa; onu basan sömürgecilere baðýþ yapmýþ oluyoruz. Döviz basan ülkelerin bu yolla havadan kazançlarý, her yýl bizim tüm ulusal gelirimizi bile geçer.

            *Borsa icat edildi. Anadolu ve Ankara’dan borsaya girenlerin hepsi iflas etti. Keriz sayýlarak, silkelendiler. Ýntihar edenler ve üzüntüden hastalanýp ölenler çok oldu.

            *Bugünkü bankacýlýk uygulamasý da vatandaþlarý dövizlerini bankalarda tutmaya teþvik etmiyor. 1-Döviz hesaplarýna verilen faiz düþük. 2-Devletin verdiði garantiler ve vergi uygulamasý mevduatý çoðaltacak yönde deðil. Yerli bankalar ve hiç olmazsa devlet bankalarý için normalin üstünde garantiler verilirse; yastýk altý denilen gizli servetler bankalara girer. Yabancý paralarýn ahýrlara gömülerek veya baþka þekillerde kaybolmasýna olanak verilmez. Vatandaþlarýmýzýn yanan yýrtýlan ve kaybolan dövizleri; onu basan güçlü ülkelere yapýlmýþ baðýþ anlamýna geliyor. Bu yoksul ülke insanlarý, niçin sömürgeci ülkelerin paralarýný saklayýp, onlara katrilyonlarca yardým etsinler?!

En uygun yatýrým, yürüyen bir iþ kurmak ve istihdam yaratmaktýr.

            Birikimlerinizden bir kýsmýný, üretim yapacak ve istihdam yaratacak bir iþe yatýrýrsanýz büyük sevap  iþlemiþ olursunuz. Kendi yakýnlarýnýz ve çocuklarýnýz da iþsiz kalmaz. Semavi dinler, spekülasyondan ve faizden kazanç saðlamayý haram sayar. En helal gelir, çalýþarak kazanýlandýr. Geleceðini saðlama baðlamýþ olanlar, en azýndan bir insana çalýþma olanaðý verebilmeliler. Ýþ saðlayýp ücret ödemek, sadaka vermekten daha güzeldir. Karþýdakinin gururu ve yaþama sevinci de kýrýlmamýþ olur.