Köydeki bahçemin aðaçlarýný sularken, sarý bir yýlan uzaktan izlerdi beni. Arabamda çalan alaturka havalarý dinlemekten hoþlandýðýný fark ettim. Ýlk haftalar ondan çekiniyordum. O da benim kendisine taþla ve elimdeki kürekle zarar vereceðimden korkuyordu. Birbirimize ýsýnýnca çekingenlik ve korkularýmýz kayboldu.  Epeyce tatlý sürdü arkadaþlýðýmýz. Araya soðukluklar da girmedi deðil.

            Akþamlarý eve dönüyordum. Üstelik büroda ve mahkemelerdeki iþlerim yüzünden,  her gün varamýyordum oraya. Bahçede olduðum zamanlarda ise, bazen o kaybolurdu…  Belki avlanmaya gidiyordu; belki de yavrularýný doyurmaya… Gerçi et ve ekmek parçalarý kordum yakýnlara. Bunlar onu çekmiyor; canlý tarla fareleri ve kuþlarý avlamasý gerekiyordu herhalde. Yakýnýnda bulunduðum halde, beni yalnýz býrakmasýna gücenir olmuþtum. Birbirimizden uzakta kaldýðýmýz süre ne kadar uzarsa, aramýza giren soðukluk da o kadar artýyordu.

            Köydeki arkadaþlarýn, “Senin aðaçlarý suladýk; bu hafta gelmesen de olur” dediði zamanlar bile; salt onu görmek için gitmeye baþladým. Elbette benimle konuþamazdý. Gözlerinden ve kýpýrdanýþýndan ne dediðini anlardým. Ona sevgimi sözler, türküler ve þiirlerle anlatýrdým. Sergilediðim hareket ve mimiklerle ses tonumun iniþ çýkýþlarýndan; aþkýmý anlýyor; coþarak kývrýlýyor, havaya doðru boyundan da fazla yükseliyordu. Buluþup bakýþmaktan, karþýlýklý iletiþim kurmaktan ikimiz de çok hoþlanýyorduk.

            Güzel günler çabuk geçti. Kýþ yaklaþtý; birbirimizi bulamaz olduk. Sevdiði tonda türkü ve þiirler söyleyip, yalvarýþlar haykýrarak bahçenin her yerinde, hatta çevre tarlalarda aradým onu. Komþu çiftçi, beni biraz deli sanýyor. Telaþýmý görerek söz attý:

            -Yýlaný bulamadýn galiba! Benim bahçede iki anaç yýlan var, biri senin olsun!

Kafamý “Hayýr!” anlamýnda salladým. Ne yapayým elim yýlanýný! Benimki ile o kadar baðlýlýk ve anýlarýmýz var… Hayýr dememe aldýrmadý; aklýnca beni teselli edecek; yine söz attý:

            -Yýlanlar  uzun yaþamaz. Belki de ölmüþtür kavuðunda!

            Bu söz aklýmý baþýmdan aldý. Beni býrakmýþ olmasýna belki katlanabilirdim. Fakat ölmesine dayanamazdým! Daha dikkatlice aramaya koyuldum. Yoktu, kaybolmuþtu. “Keþke bir mektup, iþaret ya da aný býraksaydý” diye düþündüm. Delilik iþte! Yazý bilmiyor ki! Nasýl mektup býraksýn? Böyle düþünüp aranýrken, en sýk buluþtuðumuz sulama havuzunun üst tarafýndaki çukurdan kokusu geldi burnuma. Gidip baktým, ölü gibi kýpýrtýsýz yatýyordu. Kalbim çarparak elimle yokladým. Kendisi deðildi orada duran! Soyunup incecik gömleðini býrakmýþtý yadigar olarak… Güzel deriyi incitmeden aldým, sarsmadan öpüp kokladým. Akþama kadar bekledim, bulamadým yýlan sevgilimin kendisini.

Gömleðini getirip, en deðerli süs eþyamýz olan evdeki kristal þekerliðe dikkatle yerleþtirdim. Eþim ve çocuklar: “Koku yapar, hastalýk getirir… Bu þekerlik çok deðerli, yazýk deðil mi?” diyerek, bin bir itiraz sýraladýlar. Ertesi gün onlara yeni bir þekerlik alarak; yýlanýmýn gömleðini yerleþtirdiðim kabý büroya getirdim.

            Yýllar geçti; kokmadý ve hiçbir zarar getirmedi. Ýlk günkü gibi, ince ve güzel duruyor.

Ýnsanlarýn çýkarcýlýðýndan, ikiyüzlülüðünden, hainliðinden ve iyilikbilmezliðinden bunaldýðým zamanlar; o güzel gömleði camýn üzerinden okþar ve dertleþirim. Umutsuz düþüncelerim daðýlýr; üzüntülerim azalýr.