Nüfusu ilçe olmaya bile yetmeyecek olanlar dahil, her ilimizde maþallah üniversiteler var. Neredeyse tüm ilçelerinde, üniversitelere baðlý yüksek okullar açýldý ve açýlmakta. Bu kadar üniversite ve on katýndan daha fazla olan yüksek okullarýn mezunlarý, iþ bulabiliyorlar mý? Torpille filan bulduklarý resmi iþlerde, yeterince üretken ve yararlý olabiliyorlar mý? Bu kadar üniversitenin ve yüksek okullarýn, ülkemiz üretimine bir katkýsý var mý?

            Ýhracatýmýz artmýþ; rakamlar þiþirilmediyse yüz otuz milyar dolar filan olmuþ.

Fakat yalnýzca ham madde ithalatýmýz, yüz altmýþ milyar dolara yakýn çýkmýþ. Düþünün, yalnýzca ham madde ithalatýmýz, ihracatýmýzdan daha yüksek! Ham olmayan, iþlenmiþ madde ithalatýmýzý da katarsak, durumun dengesiz bir felaket olduðu görülür. Daha düþük olan ihracatýmýzýn çoðu ise, bu ham maddelere bir þeyler katýlarak elde ediliyor.

            Üniversitelerimiz ve yüksek okullarýmýz, ithal ettiðimiz ham maddeleri ve diðer ithalat kalemlerini ülkemizde üretecek insanlar yetiþtirmeyi amaçlayan bir eðitim sistemine ve programa yönelmiþler mi? Hayýr hiç ilgisi yok!

            Ülkemizi boðucu ithalattan, cari açýktan ve borçlardan kurtarmaya yönelik olmayan üniversitelerin ve yüksek okullarýn, ne yararý var? Çocuklar orada zaman yitireceklerine, ilköðretimden sonra meslek sahiplerinin yanýnda çýraklýk yapsalar daha iyi! Hem ülkeye yararlý meslek öðrenirler; hem de para kazanýrlar.

            Ayrancýdaki evden yeni yerimize taþýnmak için; fýrýn vs. gibi araçlarýn gazla ve elektrikle ilgilerinin kesilmesi gerekiyordu. Çevredeki tüm sokaklarý dolaþtým; her birinde bu iþi yapacak birçok dükkan var. Fakat hepsinin kapýlarýna, “Ýþe gittik, bir saat sonra geleceðiz” gibi yazýlar asýlmýþ. Düþünün, 15-20 iþyerindeki usta, kalfa ve çýraklarýn hepsi iþte! Demek ki, bu kadar eleman birkaç sokaðýn ihtiyacýný karþýlamýyor. Bu konuda daha çok çýraklar ve elemanlar olsa, onlara da iþ var; para kazanacaklar.

Biz o eve taþýndýðýmýzda, Çankýrýlý Hasan adlý arkadaþ, ufak bir yer kiralayýp musluk takma ve tamiri gibi ufak tefek iþler yapmaya baþlamýþtý. Sonra 8-10 yaþlarýnda oðlu onunla gelmeye baþladý; sonra ikinci oðlu ve sonra iki daha… Dört çocuk iþ öðrenip babalarýna yardým etmeye baþladýlar. Baþkasýný bulamayýnca, biraz þýmarmýþ olan onlara vardým. Üçü iþe gitmiþ, en büyükleri bir þeylerle meþgul; gelemedi.  Sekiz on yýl önce, Hasan Bað Kurdan emekli olup Hacca gitti. Ýþ çocuklarýna kaldý. Büyük iþler yapýyorlar, ufaðýna gelmiyorlar.

Ankara’nýn en yüksek tepesindeki 1100 metre rakýmlý gökdelenler mahallesine taþýndýk.  Bir de, ne göreyim? Burayý yapan burnu havadaki þirketin, gaz-su- elektrik iþlerine de o uzaktaki çocuklar bakýyormuþ. Yüksek okul diplomalarý olsaydý; halen torpil bulup bir devlet iþine yerleþmenin peþinde olacaklardý. Þimdi iþe yetiþemiyorlar; birçok servis arabalarý var.

Almanya’nýn doðal kaynaklarý kýt olduðu halde; dünyanýn en kalkýnmýþ ülkeleri listesinin baþýnda bulunmasýnda ve neredeyse tüm Avrupa’yý sýrtýnda taþýmaya cesaret etmesinde; Alman eðitim sisteminin payý büyüktür; bu sistem onlarý zengin ediyor. Daha ilköðretim sonunda, herkes kabiliyetine uygun bir mesleðe yönlendiriliyor. Mezunlarýnýn iþ bulamamasý diye bir kaygý yok. Çünkü katip olarak eðitilmiyorlar. Üretici olmak için hazýrlanmýþlar; iþleri hazýr. Bin daldan fazla çeþitlilikte tatbikatla ve üretimle iç-içe çýraklýk okullarý var. Okullar, nazariyeye ve bürokrasiye deðil; doðrudan üretime yönlendirilmiþ.